L’éducation est une affaire de coeur!

Citaat van Don Bosco. Het zegt veel over wat ik hier doe en wat ik hier voor mezelf wil bereiken. En dat heb ik hier gisteren voor mezelf ontdekt tijdens het oratorio (speelpleinwerking). Elke zaterdag worden er een aantal vaste activiteiten aangeboden aan kinderen uit de buurt, waarvan de meerderheid niet naar school gaat: breien, voetbal, basketbal, knutselen met de kleinsten, armbandjes maken. Kinderen mogen “vrij” kiezen welke activiteit ze doen. Waarom “vrij” tussen aanhalingstekens? Ik heb gemerkt dat hier, nog meer dan in België, het hokjesdenken heerst. Meisjes zouden zich bijvoorbeeld niet mogen aanbieden om te voetballen, of het zou toch als vreemd beschouwd worden. Voor elk van de aangeboden activiteiten wordt één iemand van ons verantwoordelijk gesteld. Normaal gezien sta ik in voor basketbal. Dit vind ik enerzijds wel goed, gezien ik gewoon moet toezien en dat met die temperaturen wel handig is omdat ik dan niet al te veel moet bewegen. Anderzijds is het vrij saai en haal ik er niet veel voldoening uit. Gisteren was het anders. Aangezien Zr Rosanna weg is naar Lomé (zie vorig blogbericht) en zij normaal gezien samen met Sara met de kleintjes knutselt, heb ik samen met Sara geknutseld in het thema van indianen. We wouden eerst de groep in twee verdelen aan de hand van een verdelingsspelletje. Dat was al een uitdaging op zich! 90% van de kinderen verstaat immers alleen Bambara. Nadien, 20 minuten later, was het tijd om te knutselen. Elk kind mocht een indianenband schilderen voor op het hoofd en een amulet voor rond de hals. In het begin hadden we 56 kinderen (niet alleen de kleinsten trouwens), maar naar het einde toe had ik de indruk dat de kinderen maar bleven komen. En dan voortdurend “Ma soeur, ma soeur” rond je oren. Afrikaanse kinderen zijn vrij, om niet te zeggen zeer ongeduldig en weten niet wat het is om te blijven zitten. Als één iemand recht staat, komen ze opeens allemaal. Ik moest voor iedereen de band op het hoofd kleven en vervolgens een gaatje in de amulet doen en een touwtje afknippen om er vervolgens door te steken. En als het even kon, het liefst bij iedereen tegelijk. Voor vermoedelijk bijna 100 kinderen… Jullie zullen nu zeggen laat die kinderen dat gewoon zelf doen, maar we hebben al gemerkt dat je dan totaal geen controle meer hebt. Er is weinig materiaal en iedereen wil dan tegelijk dat materiaal, wat uiteraard onmogelijk is. Vandaar dat we zelf wat structuur moeten zoeken en aanbieden. Je kunt je dat bijna niet voorstellen, maar ik voelde me gisteren echt een magneet met een enorme aantrekkingskracht; ik was het centrale punt met rondom mij een hele meute Afrikaanse kinderen die hun amulet en band voor je gezicht, soms zelfs voor je ogen houden waardoor het nog trager gaat. Het was eigenlijk wel grappig die magnetische krachten: op een bepaald moment liep ik weg, en wat denk je wel, al die kinderen achter mij! Net op het moment dat ik dacht de moed te verliezen, kreeg ik plots een ingeving vanuit mijn hart. En hier kom ik bij het citaat van Don Bosco. In plaats van me op te jagen omdat ze niet luisteren of het niet begrijpen, ben ik beginnen zingen met hen. Muziek blijkt nog maar eens een universele taal te zijn! Het bracht me rust enerzijds en anderzijds waren de kinderen met iets bezig. Mijn slecht gevoel, me opjagen, heb ik dus kunnen ombuigen in iets positiefs, namelijk zingen. En zingen brengt vreugde in het hart van iedereen. Me boos maken zou op dat moment toch niet geholpen hebben. ’s Avonds heb ik hier nog eens over nagedacht. En inderdaad opvoeden moet je met je hart doen! Wanneer je geen hart hebt voor kinderen, hoe lastig ze ook zijn, dan lukt het gewoon niet! En hier komt de moeilijkheid van de taal er nog eens bij.

Ik heb deze week een schitterend mailtje gekregen! Ik had in september mijn project ingediend bij de Vastenvoettocht. Dit is een staptocht waarbij de deelnemers geld inzamelen voor enkele goede doelen. En mijn project is weerhouden, goedgekeurd met andere woorden! Ik zou dus een warme oproep willen doen om zaterdag 3 maart 2011 allen jullie stapschoenen aan te trekken en mee te stappen. Een deel van de opbrengst kan hier dan besteed worden. Allen naar Buggenhout, parochiezaal Nicolaas, Jachtweg 1.

Maandag was het een heugelijke dag! Dan ben ik mijn envelop bij Timothée gaan halen. Hierin zaten o.a. mijn VISA-kaart. Ik heb ze vandaag ook uitgeprobeerd en ze werkte! Ik sprong bijna een gat in de lucht. Eindelijk niet meer afhankelijk van anderen! Verder zijn we vandaag met Théo en Pascal Djembés gaan kopen. Aangezien er nog geen hoezen waren, worden ze morgen bij Théo geleverd. Hij zal ze dan naar ons brengen. Vanaf volgende week zou Pascal ons dan Djembéles geven. Eindelijk muziek maken! Nadien zijn we met Théo en Pascal in een Togolees restaurant gaan eten: tô met tomatensaus en een been van iets wat op een schaap leek. Dat laatste heb ik gelaten voor wat het was; ’t was meer vet dan vlees en ik wou hier vermageren in Mali! Nadien zijn we nog even binnen gesprongen bij een dochter van een vriend van Théo. Zij vierde de opening van haar kapsalon. Maar: “even binnenspringen” dat kennen ze hier in Mali niet echt. Zo gastvrij als ze zijn die Malinezen, kregen we Sprite en een bord met rijst, vlees en groenten. Straks zal het dus enkel een dessertje worden bij de zusters. De vrije dag was weer geslaagd!

Théo onderhandelt over de prijs van de djembés. Wie goed kijkt ziet kuifje op de achtergrond

Even zotjes op de foto met Pascal tijdens de djembé-aankoop

Rarara, wie denkt dat carnaval al begonnen is?

In het kapsalon - de muurschilderingen zijn het werk van Pascal

Ik wil heel speciaal mama en papa danken om de envelop tot bij hem te brengen. Verder wil ik ook meter Gislena, Tom en Ria Nuyts danken voor de leuke verrassingen die ik in het pakje mocht ontdekken. Het maakte mijn maandag super! Diezelfde maandag zijn we ook naar het Belgisch consulaat in Mali geweest, waar we de Belgische consul ontmoet hebben. Hij leek helemaal niet op hoe ik me een consul had voorgesteld, maar dit terzijde. In het consulaat hebben we onze aanwezigheid in Mali bevestigd en enkele papieren met gegevens ingevuld, o.a. ook een schets met de route hoe je naar onze verblijfplaats moet gaan in Niamana. We zijn op alles voorbereid nu! In het consulaat kwamen we ook een Vlaamse “witte” pater tegen. Hij verblijft hier al sinds 1964. Ik heb dus wel nog even te gaan.  Nadien hebben we ook nog een bezoekje gebracht aan de artisanale markt van Mali. Dit is één van de grootste kunstmarkten van Afrika. Ze verkopen er allerhande traditionele kunstwerken: beeldjes, doeken, rugzakken, tasjes, portefeuilles uit krokodillenleer, sleutelhangers … Ook hier geldt één regel: Onderhandelen en afbieden gaan hand in hand.

Even een kort woordje over het ontstaan van de missiepost in Mali. In 2006 was de plaats waar ik nu zit een veld met maïs en graan. In dat jaar zijn ze begonnen met het omheinen van het gekochte stuk grond. In dat jaar werd ook “de villa” gebouwd, de plaats waar bezoekers kunnen verblijven. Daar verbleven de zusters in die tijd ook om de werken te kunnen opvolgen. In 2007 hebben ze het eerste schoolgebouw gezet, daar waar ook directie en secretariaat gehuisvest zijn. Nadien was de kleuterafdeling aan de beurt. In 2009 werd het huidige huis van de zusters gebouwd. Zeer recent, in 2010, werd ook het tweede schoolgebouw, waar nu o.a. de informaticaklas is, gebouwd.

Dinsdag 22 november hebben we de verjaardag van Zuster Rosanna gevierd met lekkere taart! De dag erop is ze dan samen met de zusters van Touba naar Lomé vertrokken. Deze week had het 1^ste,2^de en 3^de jaar “compositions”, te vergelijken met grote toetsen bij ons. Volgende week is het 4^de, 5^de en 6^de jaar aan de beurt. Wanneer de examens vallen voor het 7^de, 8^ste en 9^de jaar (1^ste, 2^de en 3^de middelbaar in België) weten we nog niet. Dit moet van de overheid komen… Aangezien informatica niet in het verplichte leerplan staat, moet ik mijn examen informatica afnemen vóór de officiële examenperiode. Wanneer dit dan is? Wordt vervolgd…

Binnen enkele maanden staat deze djembé in België. De hoes van de djembé is ook van echt Malinees katoen,
de plaatselijke economie wordt dus gesteund.

De eerste test met de Malinese djembé die maandag geleverd werd