Vandaag was het, zoals elke zondag, onze rustdag. Ik was mentaal een beetje zuurstofloos en had er nood aan om even alleen te zijn. Batterijtjes opladen noemen ze dat. En hoe doe je dat dan in Mali? Wel, deze voormiddag ben ik naar de eucharistieviering geweest om wat religieus voedsel op te nemen. ’s Middags was er een heerlijk maal: kip, friet en salade met tomaatjes en als dessert aardbei-, citroen- en cocosijs en cake! Na een korte siesta heb ik een brief geschreven met als bestemming België. Morgen wordt die gepost! Nadien heb ik ook wat klarinet gespeeld. Dat was al 2 maand geleden, de tijd ontbreekt me hier. Het was geweldig om nog eens muziek te maken, ik had het blijkbaar gemist zonder het zelf te beseffen. Er waren zelfs twee meisjes van de foyer, Jeannette en Jenyffer, komen kijken uit nieuwsgierigheid.
Gisteren, zaterdag, gaven we weer bijles lezen en schrijven. In de namiddag was het oratorio met deze keer een lage opkomst. Elke week wordt de nadruk gelegd op een ander thema. Deze week werden de kinderen aangemoedigd om in VREDE met elkaar te spelen. Na het oratorio kregen we bezoek van Pascal. Die had ons vrijdag gemist, omdat we geen Bambarales hadden gevolgd bij hen thuis. Hij was zo verheugd om ons te zien, dat hij me aan het denken heeft gezet. Zijn vreugde, wij zouden zeggen “gewoon om iemand te zien”, was echt ontroerend. Het heeft me doen beseffen dat ik vaker moet genieten van “gewone” ontmoetingen met vrienden en familie. Het is zo vanzelfsprekend en normaal, dat we er niet meer bij stilstaan. Gewoon blij zijn met het feit dat we tijd met elkaar kunnen en mogen doorbrengen.
 |
| Bijles op zaterdag |
Sinds woensdag is zuster Carine vertrokken naar Cotonou, de hoofdstad van Bénin. Zoals sommigen onder jullie misschien wel weten heeft de paus een driedaags bezoek gebracht aan Cotonou. Aan tafel bij de zusters werd er dan ook over gepraat. Wat de zuster juist gaan doen is in Cotonou, is tot op heden nog een raadsel. We vermoeden dat ze de paus zou ontmoeten en dat ze haar familie gaat bezoeken aangezien ze van Bénin afkomstig is. Later deze week vertrekt zuster Rosanna samen met enkele zusters van Touba (dorpje in de brousse in Mali op 600 km hiervandaan), die hier morgen zullen arriveren, naar Lomé, de hoofdstad van Togo. Ze gaan er samen met zuster Carine, die tegen dan naar daar komt, het 25 jarig bestaan van de aanwezigheid van Salesiaanse zusters in Togo vieren. Begin december keren ze terug huiswaarts, vermoedelijk 3 december.
Vorige week heb ik kennis gemaakt met alle adoptiekindjes van onze school. Het zijn er 30 in totaal. Het gaat om kinderen die financieel niet in de mogelijkheid zijn om hun schoolgeld te betalen. Elk jaar betalen de adoptie-ouders hun inschrijvingsgeld. Zuster Rosanna had eerst een serieuze uitleg gedaan: waarom ze daar zaten, dat ze hun best moesten doen … Waarvan ik enerzijds verschoten was, is het feit dat ze zei dat indien ze hun jaar zouden moeten overdoen, dat ze dan van school zouden gestuurd worden. Een ander kind dat het even hard nodig heeft als hen, zou dan zijn/haar plaats innemen. Anderzijds begrijp ik haar wel, want ten eerste wordt er van buitenaf geld geschonken en ten tweede hebben die kinderen een extra (negatieve?) stimulans nodig omdat ze thuis weinig of geen steun ondervinden van hun ouders, aangezien het meestal gaat om ouders die geen Frans kennen. Veel van deze kinderen volgen trouwens bij ons ook lees- en schrijfles op zaterdagochtend. Zuster Rosanna had aan mij gevraagd om vervolgens van elk kind een foto te nemen. Deze zou dan samen met een brief en een tekening van het kind opgestuurd worden naar de adoptiefamilies in Europa.
En zoals vaak, eindig ik mijn blogbericht ook deze keer met een mooi citaat om over na te denken.
« En Afrique, un vieillard qui meurt est une bibliothèque qui brûle. » Amadou Hampaté Ba
Lieve groetjes !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten