Niet de eerste keer...

Zo, zo, zo. Vier dagen na de staatsgreep ben ik hier met nieuws heet van de naald. Momenteel wordt de leider van het Malinese leger (Amadou Sanogo),diegene die de staatgreep heeft gepleegd, door vele mensen gezien als de president van Mali. Hij zendt elke dag via de Malinese televisie (ORTM) “communiqués” uit via zijn porte parole Amadou Konaré. Gisteren heb ik zelf ook naar het journaal gekeken samen met twee zusters. De belangrijkste boodschappen uit zijn berichten en wat ik eruit begrijp:

-          Hij roept alle militairen op om terug naar de legerkazernes te gaan en hun wapens daar neer te leggen, zodat de rust terugkeert in Bamako.

-          Elkeen die niet gemachtigd is om een wapen te dragen zal gestraft worden.

-          Elke prijsstijging van benzine of voedingswaren, daar zal tegen opgetreden worden. Er zijn namelijk mensen die van deze staatsgreep profiteren.

-          De activiteiten zouden normaal gezien morgen, dinsdag 27 maart 2012, opnieuw van start gaan. Hij roept alle mensen op om het werk dan opnieuw aan te vatten. Ik vermoed dat ook de luchthaven en grenzen terug zullen opengesteld worden.

Als alles klopt wat hij zegt, leven we hier dus op hoop. Al moet ik nog eens zeggen dat ik in Niamana van heel die staatsgreep niets heb gemerkt. Gisteren kreeg de hoofdzuster hier ook telefoon van de grote baas van de Malinese radio- en televisiemaatschappij (ORTM). Hij vertelde dat zoals bij de vorige staatsgreep (hierover straks meer) ook nu hun volledige infrastructuur vernield is, en ze dus terug van voor af aan moeten beginnen. Hij vertelde ook dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van de afgezette president, Amadou Toumani Touré. Zo zou hij de persvrijheid enorm beperkt hebben en zou hij sommige werknemers van het ORTM verplicht hebben om geld te geven aan zijn familie. Ook zou hij hoog geplaatsten beschermd hebben indien zij daden stelden die niet koosjer waren. Hij zou hen namelijk een hogere functie gegeven hebben, zodanig dat ze niet gerechtelijk vervolgd zouden kunnen worden. Dit en ook het feit dat hij militairen zonder wapens naar het noorden stuurde, zou ervoor gezorgd hebben dat het Malinese leger boos is geworden en dus de staatsgreep heeft gepleegd. Al is het Malinese leger ook in twee kampen verdeeld. Zoals altijd zijn er voor- en tegenstanders. Ook ATT heeft nog getrouwen in het Malinese leger. Op de televisie vertellen ze ook dat ATT nog steeds niet gevonden is, maar is dit ook echt zo? De zusters zeggen hier: “Seul Dieu qui connaît.” De meeste mensen hier vinden de staatsgreep een goede zaak, gezien ze geen voorstander zijn van ATT. Maar was het niet beter geweest als ze nog een maand gewacht hadden? Dan waren er verkiezingen waarbij ATT sowieso niet meer kon aantreden aangezien zijn twee termijnen verstreken zijn. Van buitenaf krijgt de staatsgreep alleen maar negatieve reacties, althans dat hoor ik op RFI (Radio Française Internationale).

Momenteel is de rust in Bamako teruggekeerd. De circulatie is terug normaal en ook de benzinestations en de meeste markten zijn geopend. (Dit hoor ik zeggen, ik heb het dus niet met eigen ogen gezien). De zusters zijn ook al naar een eucharistieviering geweest bij de Salesianen die zich in Bamako zelf bevinden. Ook is de hoofdzuster gisteren zonder enig probleem benzine gaan kopen. Het leven in Bamako komt dus stilaan terug op gang.

Ikzelf ben momenteel op “vakantie” bij de zusters. Alle meisjes van de foyer zijn ondertussen naar huis. En op uitnodiging van de zusters heb ik mijn valies genomen, en ben ik bij hen ingetrokken voor een weekje. Zo bevind ik me niet helemaal alleen in het grote gebouw van de foyer.

Vandaag is het ook nationale feestdag, journée des martyres. Zoals de titel van dit blogbericht laat vermoeden, is het niet de eerste keer dat er in Mali een staatsgreep gepleegd werd. Zo was er al één in 1968 en ook één op 26 maart 1991, waar nota bene ATT zelf de aanvoerder van was. Bij deze staatsgreep zijn er heel wat doden en gewonden gevallen in de hoofdstad. Sindsdien wordt deze dag uitgeroepen tot dag van de martelaren, en wordt er dus ook niet gewerkt. De Malinese zuster merkte gisteren op dat er volgend jaar twee verlofdagen zullen zijn (ook 22 maart, de dag waarop dit jaar de staatsgreep gepleegd werd).

Onderstaand deel van mijn blog had ik al op papier en moest er enkele dagen geleden al bijstaan, maar gezien de onvoorziene omstandigheden heb ik dat even over het hoofd gezien. Jullie hadden dit dus nog tegoed.

Op maandag, 19 maart 2012, was het het feest van Saint Joseph. Dit deed me even terugdenken aan mijn peter Jef en de herinneringen die ik nog van hem heb. Hoe hij altijd positief ingesteld was en het goede voorhad met iedereen, en hoe hij soms ook fratsen met anderen uithaalde. Ondanks de situatie waarin vele Malinezen verkeren, proberen ze er het beste van te maken. Een uitspraak die ik hier al meermaals gehoord heb:  “Ca va? Oui, ça va et si ça ne va pas, ça va quand même. » Ik wou dat ik dat ook altijd kon zeggen op moeilijke momenten.

Iets wat ik op school vastgesteld heb, is dat er een tendens is van leerlingen die niet studeren. Ik vraag me dan af of het is van niet willen of van niet kunnen. En beseffen ze voldoende dat hun toekomst en de toekomst van hun land eigenlijk in hun eigen handen ligt? Natuurlijk zijn ze niet allemaal zo, maar toch is het een algemene vaststelling door vele leerkrachten hier op school.

Dinsdag hebben we dan uiteindelijk ook de examenonderwerpen van het CAP gekregen. En na de eucharistieviering die elke dinsdag plaatsvindt, werd ik door zr Margo nog aangenaam verrast. Ze vertelde me dat zij ijs hadden gegeten voor het feest van Saint Joseph op maandagavond als ik in de foyer zat. Omdat ze wist dat aardbei-ijs één van mijn lievelingsijssoorten is, vond ze het niet correct dat ik geen had gekregen. Ik heb er van genoten. Al moet ik wel zeggen dat niemand kan tippen aan de ijskunsten van Fertinel. Van diezelfde zuster heb ik woensdagochtend afscheid genomen, voor 10 dagen althans. Samen met zuster Lucy uit Touba nam ze het vliegtuig richting Abidjan (Ivoorkust) om er samen met alle Salesiaanse economen van West-Afrika de stand van zaken te bekijken.

Woensdag zijn dan de compositions begonnen. Deze examens werden dus onderbroken door de staatsgreep, en zullen hopelijk voor de leerlingen op een later moment worden afgewerkt. Zuster Carine, de directrice had me ook gevraagd om een verslag te schrijven van de uitstap met de 2^ème cycle op 8 maart. Dit is ondertussen geschreven en goedgekeurd.

Voila, dat was het tot hiertoe.

Tot de volgende keer, met hopelijk nog meer goed nieuws.

Geen ver-van-mijn-bedshow, maar harde realiteit, dichtbij

We schrijven donderdag 22 maart 2012.

Vaak hoor je in België op het nieuws volgende berichten: “In … hebben militairen het vuur geopend op de plaatselijke bevolking.” “Er is een burgeroorlog uitgebroken in …” “Er werd alweer gebombardeerd” … Zulke zaken gebeuren ver van huis, het is erg, maar je bent er niet bij betrokken. Welnu, zoals jullie misschien wel al in het nieuws gezien of gehoord hebben, hebben de Malinese militairen een staatsgreep gepleegd. Zelf werden we niet meteen op de hoogte gesteld, maar het was via de zustergemeenschap in Abidjan dat we dit gisterenavond te weten zijn gekomen. Ik wou jullie toch even op de hoogte stellen van de recente gebeurtenissen, ook om jullie gerust te stellen. Hieronder geef ik weer wat er tot hier toe tot bij mij is gekomen:  wat ik hoor, zie … van andere Malinezen en via de radio. Of het waarheidsgetrouw is,  is dan ook nog maar zeer de vraag. Maar het kan jullie misschien toch wel een beeld geven. Misschien ook meer, en vanuit een andere invalshoek dan wat de Belgische media vertellen en laten zien.

Hoe het allemaal begon… Het rommelde al een tijdje in het noorden van Mali. De toeareg rebellen willen zich afscheuren van Mali; ze eisen de onafhankelijkheid. Na de oorlog in Libië zijn veel toeareg rebellen en aanhangers van Kaddafi naar Mali teruggekeerd. Hierbij zijn de rebellen, die zich nu sterker voelden, hun eis nog harder beginnen doorzetten. Daarop reageerde de regering van Amadou Toumani Touré (ATT) door militairen naar het noorden te sturen. Weliswaar zonder enige vorm van verdediging. Gevolg: Malinese militairen vielen als vliegen. De huidige president blijft paradoxaal genoeg militairen naar het risicogebied in het noorden sturen, zonder de nodige uitrusting. Enkele weken geleden kwam hierop protest van vrouwen van vermoorde militairen die het presidentieel paleis gaan bezetten zijn, met de nodige vernielingen en gevechten tot gevolg. Vandaag hoorde ik nog van een Malinese dat de huidige president aan de kant van de toeareg  rebellen zou staan. Vandaar dan ook zijn gesteld gedrag. Binnenkort zijn er ook verkiezingen en aangezien men vermoedt dat veel mensen anti-ATT zijn, zou zijn gedrag misschien ook een manier kunnen zijn om de verkiezingen te boycotten. Vraagtekens.

Gisterenavond kreeg ik het bericht van onze hoofdzuster dat Malinese militairen het ORTM hadden ingenomen; dit is de Malinese Radio- en Televiesmaatschappij. Ook zouden ze het presidentieel paleis hebben bezet. Alles wees er op dat een staatsgreep niet langer zou uitblijven. En dit werd dan ook deze ochtend door de militairen bevestigd via de media (ik heb het zelf niet gezien, maar gehoord via de Franse radio). In Bamako zijn nu naar het schijnt gevechten aan de gang. Afwachten hoe dat afloopt. De president is op de vlucht en naar verluid zouden al enkele ministers door militairen gevangen genomen zijn. Ik bevind me in een veilige omgeving op ongeveer 20 km van Bamako. De zuster vertelde me ook dat we onze woonplaats absoluut niet mochten verlaten, dat er een uitgaansverbod geldt. Dit werd in een mail die ik van de Belgische ambassade te Mali heb gekregen, ook bevestigd. Verder zijn zij ook op de hoogte van mijn verblijf hier.

En hoe gaat het nu verder op school? Maandag heb ik nog vier uur Frans gegeven, omdat een leerkracht afwezig was. En dinsdag gaf ik mijn laatste les informatica van het tweede trimester. Gisteren, woensdag zijn we begonnen met de compositions (examens). Deze zijn al zeker tot volgende week dinsdag opgeschort. Hoe het dan zit met de paasvakantie, die normaal gezien vrijdagavond begon, daar heb ik absoluut geen idee van. Gezien de activiteiten op school werden opgeschort, zijn de ouders van de meisjes van de foyer die in de mogelijkheid zijn om zich op een veilige manier te verplaatsen, hun kinderen komen halen. Dit deden ze, in plaats van met de auto, per moto. Het gevaar dat hun auto zou overgenomen worden door Malinese militairen is te groot. Deze militairen hebben namelijk niets, want ze hebben zich losgescheurd van de regering. Alles wat ze kunnen gebruiken, zullen ze dan ook nemen. Vandaar dat het veiliger is om met de moto naar hier te komen. De zuster nam ook al een veiligheidsmaatregel: zij verplaatste de jeep naar achteren, zodat de mogelijkheid dat hij zou gestolen worden kleiner is. Uit de laatste berichten blijkt ook dat de Malinese grenzen volledig zijn afgesloten. Niemand kan voorlopig in of uit Mali. (Dat was toch wel even slikken, ook al weet ik dat dit niet eeuwig zal duren.) Ook de luchthaven werd afgesloten. Dit heeft tot gevolg dat de nieuwe vrijwilligster (voorlopig) niet naar hier zal komen.

Voorlopig wordt mijn missie hier onderbroken. Hopelijk kan ik terug snel de draad opnemen, want momenteel is niets doen tussen vier muren niet echt bevorderlijk voor de geest. Voor de mensen die zich zorgen zouden maken: ik ben veilig – heb eten, drinken en een bed.

Ik moet zeggen. Langs de ene kant doet het doet vreemd. Ik heb me nog nooit in een land begeven waar een staatsgreep werd gepleegd. De berichten die in de media worden verspreid zijn voor mij nu harde realiteit (hoewel ik er voorlopig nog niets van gemerkt heb, buiten dan dat er geen school is.) Langs de andere kant vind ik het allemaal wel interessant om van dichtbij te kunnen volgen hoe zo’n situatie, hoewel ze ernstig is, evolueert.

Tot de volgende met hopelijk wat positiever nieuws! En maak jullie vooral geen zorgen!

En wat voorspelt Frank De Boosere voor de komende weken?

Alweer een week voorbij. Het is misschien erg om te zeggen, maar ik ben toch al wat aan het aftellen naar huis toe. Ik ben op zoek naar motiverende factoren om hier nog 15 weken te genieten. Want ik besef het nu  misschien nog niet, maar ik denk dat ik het hier toch allemaal ga missen.

Vandaag was het eucharistieviering en tegelijkertijd ook een doop. Nadien ben ik met Théo, Marie en Pascal naar het doopfeest geweest. Het was gek want op een bepaald moment verdwenen alle mannen met hun stoel en bleven de vrouwen alleen achter om te dansen en te zingen op live muziek. Dit wil zeggen: een kalebas, stoel en waterton die bespeeld met stokken als drumstel konden dienen. Het deed me een beetje denken aan de muziekoptredens die we soms bij Théo op televisie zien. Dan zie je ook vaak een publiek met alleen maar vrouwen. Ik vermoed dat het wel typerend is voor Mali, dat vrouwen en mannen vaak gescheiden zijn. De dans deed me ook mijn ogen opentrekken. Dames op al iets rijpere leeftijd gaven er het beste van zichzelf: springen en dansen op de snelle Malinese ritmes in zulke temperaturen. Het was zot om zien. Nadien was het tijd om te eten. De “rijen dames” werden “cirkels dames” met in het midden een pot met rijst, vlees en groenten. Deze keer ging het al wat beter om met de handen te eten, al moet ik zeggen dat er wel nog wat rijst naast de pot viel. Tijdens het feest kwam er ook een bejaarde dame naar me, die me vanalles in Bambara aan het vertellen was. Ik begreep er geen sikkepit van! Théo vertaalde voor me dat ik als blanke mijn geld aan haar moest geven, maar aangezien ik geen geld gaf was ik volgens haar geen blanke. Quelle drôle d’histoire!

Gisteren kreeg ik mijn eerste privéles djembé (zonder Sara). Twee ritmes lukken toch al aardig. Al zal ik nog wel lessen moeten volgen in België om het echt goed onder de knie te krijgen. Tijdens het oratorio keken we gisterenmiddag met alle kinderen naar een film “Petits voleurs”; een aanrader voor mensen die houden van lachen. Gisteren nam ik ook even de tijd om de kamer terug een beetje op orde te zetten. Sinds het vertrek van Sara is dat er nog niet van gekomen. Nu rest me alleen nog de reorganisatie van de kasten. Dat zal voor deze week zijn: elke dag een beetje. Want zoals men wel eens zegt: orde in huis brengt orde in je hoofd.

Afgelopen week kreeg ik op school uiteenlopende opdrachten. Interessant, want de sleur begint er wat in te komen. De eerste twee uren van de ochtend vertoefde ik in de directie, maar nadien mocht ik leerkrachten in het 1^ste, 2^de en 3^de middelbaar assisteren tijdens de lessen wiskunde en chemie. Vorige week deed ik ook al een presentatie met de microscoop in het labo dat voor het eerst voor de leerlingen werd geopend. Zo zien ze niet alleen de theorie, maar kunnen ze ook proeven van de praktijk. Ik nam ook “compositions” van informatica af, want komende week beginnen normaal gezien de compositions van de vakken die in het officiële programma zijn opgenomen. Zoals ik al eens eerder had verteld, maakt het vak informatica hier geen deel van uit. Voorlopig heeft de zuster, zoals N.B. vorig trimester, nog geen verdere informatie over de “compositions”. Alles te weten komen op de laatste moment, ook typisch voor Mali, vermoed ik dan maar. Nadien is er een weekje paasvakantie (al is Pasen er wel nog niet dan). Tijdens theater op donderdagnamiddag ben ik begonnen met een nieuw (zelfgeschreven) stuk dat zal opgevoerd worden tijdens een festival dat door een aantal katholieke scholen, waaronder ook de onze, wordt georganiseerd ergens eind april.

Ondertussen is het hier (lekker) stofferig en beginnen de temperaturen aardig op te lopen. (Al was het hiervoor wel al achterin de 30° C). Ik heb even bij mijn Malinese medebewoners geïnformeerd, en we hebben blijkbaar de hoogste temperaturen nog niet bereikt. Ook de stofferige windvlagen zullen niet verdwijnen tijdens het droogseizoen. Zien hoe dat voortgaat. Ik ben alvast gewapend met liters water, bussen zonnecrème factor 30 en 50 (waarvoor dank aan de mama en papa) en mijn zonnepet. Laat die warmte maar komen! (Of ben ik nu iets te optimistisch??)

Zonnige groetjes.

P.S.: voor ik het nog zou vergeten: bedankt iedereen voor de briefjes, pakjes … die Tom vanuit België voor mij had meegebracht. Alleen vraag ik me nog één ding af: wie was de gulle schenker van de papieren zakdoekjes?

Schoenmaker blijf bij je leest. Of toch niet?

Plots keek ik op mijn computer. Al ver een maand geleden dat ik nog een teken van leven had gegeven op mijn blog. Ondertussen is het ook zo dat alles of toch bijna alles zo vanzelfsprekend is geworden dat er precies niets meer te vertellen valt. Toch denk ik dat ik later nog zal opkijken hoe verschillend het hier is in vergelijking met België.

15 februari was een heugelijke, spannende dag. Ik kreeg namelijk bezoek van Tom. Samen hebben we er zeven leuke dagen opzitten. Eerst verbleven we twee nachten in Magnambougou, een gehuchtje iets verderop. Ik liet Tom kennis maken met Bamako. De trouwe lezers weten ondertussen wel al dat dit de hoofdstad van Mali is. Die dag was een dag waarop ik een cultuurshock kreeg, een vrij zware voor het eerst, want ik voelde me echt niet meer op mijn gemak. In Bamako werden we namelijk gevolgd door een Malinees die wel heel hard plakte. Eerder had ik dat al meegemaakt, want alle Malinezen willen hun winkel tonen, maar deze was wel vrij, om niet te zeggen zeer irritant. Waar we ook heen gingen, hij bleef ons achtervolgen, ook al zeiden we dat we dat niet wouden. En plots ging hij ons naar de politie brengen, want Tom was volgens hem zeer onbeleefd geweest, hij had hem zogezegd verweten. Eén ding mag je inderdaad niet tegen zo’n persoon zeggen: “tu m’énerves.” Maar na een tijdje zou je wel voor minderen geënerveerd raken. Uiteindelijk bleek een verkoper waar ik al eerder iets bij had gekocht en die ik paradoxaal genoeg die dag nog had vernoemd als een persoon die ik zeker nu niet wou tegenkomen, onze reddende engel. Hij stapte op ons af, begroette ons en nam ons mee naar zijn magazijntje. Hij vertelde ons dat hij die man kende en dat het inderdaad geen aangenaam persoon is, maar dat we er geen schrik van moesten hebben. Hij had me min of meer op mijn gemak gesteld. Als bedanking heb ik bij hem een kaartje gekocht, dat ondertussen al in België zou moeten zijn.

Nadien hebben we 3 dagen in een gastgezin te Ségou verbleven, ongeveer 5 uur rijden van Niamana. We zouden er naar ‘Festival sur le Niger’ gaan, het festival aan de rivier de Niger. In het festivalticket zat inbegrepen de busrit, vertrekkende aan de ‘Tour d’Afrique’. Maar ja, waar staat die bus? Na wat heen en weer gebel, bleek dat we tot 14u zouden moeten wachten op een volgende bus van de festivalorganisatie. We besloten om onze busrit zelf te betalen en vertrokken omstreeks 11u met een andere bus naar Ségou. Onderweg stopten we geregeld om verschillende redenen: voor controle bij de douane, om te bidden (mannen wasten zich buiten aan de bus en begonnen spontaan te bidden) , om handelaars op de bus te laten met eetwaren … Het festival op zich was geslaagd, en voor het eerst kon ik kennis maken met de echte Malinese muziekcultuur, waar ik tot dan toe eerlijk gezegd nog niet veel van gemerkt had. Ook in Ségou konden we kennismaken met de Malinese gastvrijheid: vriendelijke mensen, slapen in openlucht onder een muskietennet, een gastvrouw die speciaal voor ons eten wou maken en ons opbelde wanneer het klaar was… We kwamen er veel blanken tegen, wat voor mij zeer vreemd was. Ook maakten we een boottocht op de Niger in een authentieke boot, de pinasse en bezochten Kalabougou, een authentiek pottenbakkersdorp afgesloten van de buitenwereld. Na een aangename kennismaking met artiesten zoals Salif Keita, Rokia Touré, Heather Maxwell …  konden we onze terugreis aanvatten. Dat was me er wel eentje. Opnieuw reden we ongeveer 5 uur langs eentonige savannelandschappen, met één verschil in vergelijking met de terugreis: een snikhete bus, maar echt snikheet. Een gratis sauna als het ware. Ik zat en ik zweette, echt niet normaal. Volgens mij was de bustemperatuur niet ver van de 40°C. Gelukkig werden we gered door een toch wel vrij goed werkende airco.

De rest van de tijd verbleven we in Campement de Kangaba. Een oase van rust in de brousse van Niamana. Lang uitslapen, eten, zwemmen, scrabble spelen, wandelen en genieten van elkaar waren zowat de sleutelwoorden van dit verblijf. Maar zoals altijd duren mooie liedjes niet lang.

Het afscheid was zwaar, dat bleek achteraf, gezien ik toch nog steeds moeite heb om terug in het ritme te komen. Woensdag 14 maart om 01u50 vertrekt Sara, de andere Vlaamse vrijwilligster. Na 6 maand samenleven en ervaringen delen, maakt dat het er zeker niet makkelijker op. Als alles goed gaat, komt er op 26 maart een nieuwe vrijwilligster uit België naar hier. Meer informatie hebben we voorlopig nog niet.

Op school gaat alles zijn gewone gangetje. Nog twee weken vooraleer de paasvakantie van start gaat. Dit wil zeggen: nog één week les en één week “compositions” (examens). Dan een weekje uitrusten om er na de paasvakantie terug te kunnen invliegen, met een gewijzigd werkschema. Waarschijnlijk zal ik jammer genoeg geen informaticales meer geven aan het 7^de jaar. De 9^de jaars hebben namelijk geen informatica meer (Waarom? Geen idee – sommige vragen zullen hier nooit een antwoord krijgen en daar breek je dus best ook je hoofd niet over). Hun leerkracht zal dan mijn uren van het 7^de jaar overnemen. Afwachten dus nog hoe mijn dagen er zullen uitzien. Eén ding staat wel al vast: in het secretariaat hebben ze me nodig. Ondanks het toch wel wat saaie bureauwerk had de zuster me gevraagd om het te blijven doen, gezien de secretaresse niet echt van goede wil is.

Ook in Mali kennen ze schooluitstappen. Vorige week woensdag zijn we met de kleuters en de lagere school naar ‘Cité des enfants’ geweest. Dit is een soort recreatiepark op een half uurtje rijden opgericht door UNICEF. Het vervoer van en naar het speelparadijs was wel  speciaal: 4 bussen en een klein camionnetje voor 600 leerlingen. Men hoeft hiervoor geen wiskundig brein te zijn, om zich voor te kunnen stellen hoe ruim we in de bus zaten en/of stonden.  Wat deden we daar met 600 leerlingen? Eerst bezochten we de zoo (met valse dieren), nadien mochten de kinderen één voor één in een treintje plaatsnemen om 2 of 3 toertjes te doen, en ten slotte amuseerden ze zich in de speeltuin. We werden getrakteerd op zoute popcorn. Water hadden we gelukkig zelf mee. De dag erop, donderdag gingen we met alle leerlingen van de 2^de cyclus (1^ste tot en met 3^de middelbaar) naar “centre de formation des eaux et des forets”. Hier worden jongeren opgeleid om respectvol met de natuur om te gaan. We zouden dit een beetje kunnen vergelijken met een Belgische tuinbouwschool. Voor het eerst maakte ik een wandeling in een Afrikaans bos.

Eerder deze week speelde ik even voor loodgieter. Onze pombak (enkele Vlaamse woorden ben ik nog niet vergeten) was verstopt. Ik ben hem dan maar met de schroevendraaier te lijf gegaan. Achteraf bleek het verstoppingsprobleem opgelost te zijn, maar zaten we met een lek. Na wat draaien, duwen en trekken heb ik het uiteindelijk toch voor mekaar gekregen.  De optie loodgieter misschien toch openhouden als toekomstig beroep?!

De opwarming van de aarde en de klimaatwijzigingen laten zich tot in Mali voelen. Hoewel het droogseizoen al van start is gegaan sinds enkele weken, krijgen we soms nog een ‘koudegolf’ over ons heen. Volgens de inwoners hier is dit niet normaal en zou het hier ondertussen constant (snik)heet moeten zijn. “God moet jullie wel heel graag zien, gezien hij de warmte nog wat uitstelt”, zo vertelde een zuster hier die vorig weekend mee was op vastentocht met de jongeren van de parochie. Het was een fijne dag met sport, kennismaking, bezinning, delen van geloof in een ander cultuur … Ook in België namen vele Buggenhoutenaren en anderen deel aan de jaarlijkse vastenvoettocht. Een staptocht voor het goede doel. Dit keer zal ook een deel naar het project hier gaan. Dank aan allen die mee stapten!

Vandaag, zondag 11 maart 2012, ben ik met Sara en Théo naar Bamako geweest. We “beklommen” er de  colline de la sagesse en de colline du pouvoir. Op deze laatste bevindt zich het presidentieel paleis. Dit mochten we jammer genoeg niet bezoeken. Met de betoging van enkele weken geleden tegen de president met het oog op de komende verkiezingen, zijn de beveiligingsmaatregelen verhoogd. Het was een dag van wandelen, sotrama’s, letterlijk uit elkaar gevallen taxi’s, ontmoeting met rasta’s, zweten, papaya en mango’s. Een ander stukje Bamako werd wederom ontdekt.

Tot binnenkort!