En wat voorspelt Frank De Boosere voor de komende weken?

Alweer een week voorbij. Het is misschien erg om te zeggen, maar ik ben toch al wat aan het aftellen naar huis toe. Ik ben op zoek naar motiverende factoren om hier nog 15 weken te genieten. Want ik besef het nu  misschien nog niet, maar ik denk dat ik het hier toch allemaal ga missen.

Vandaag was het eucharistieviering en tegelijkertijd ook een doop. Nadien ben ik met Théo, Marie en Pascal naar het doopfeest geweest. Het was gek want op een bepaald moment verdwenen alle mannen met hun stoel en bleven de vrouwen alleen achter om te dansen en te zingen op live muziek. Dit wil zeggen: een kalebas, stoel en waterton die bespeeld met stokken als drumstel konden dienen. Het deed me een beetje denken aan de muziekoptredens die we soms bij Théo op televisie zien. Dan zie je ook vaak een publiek met alleen maar vrouwen. Ik vermoed dat het wel typerend is voor Mali, dat vrouwen en mannen vaak gescheiden zijn. De dans deed me ook mijn ogen opentrekken. Dames op al iets rijpere leeftijd gaven er het beste van zichzelf: springen en dansen op de snelle Malinese ritmes in zulke temperaturen. Het was zot om zien. Nadien was het tijd om te eten. De “rijen dames” werden “cirkels dames” met in het midden een pot met rijst, vlees en groenten. Deze keer ging het al wat beter om met de handen te eten, al moet ik zeggen dat er wel nog wat rijst naast de pot viel. Tijdens het feest kwam er ook een bejaarde dame naar me, die me vanalles in Bambara aan het vertellen was. Ik begreep er geen sikkepit van! Théo vertaalde voor me dat ik als blanke mijn geld aan haar moest geven, maar aangezien ik geen geld gaf was ik volgens haar geen blanke. Quelle drôle d’histoire!

Gisteren kreeg ik mijn eerste privéles djembé (zonder Sara). Twee ritmes lukken toch al aardig. Al zal ik nog wel lessen moeten volgen in België om het echt goed onder de knie te krijgen. Tijdens het oratorio keken we gisterenmiddag met alle kinderen naar een film “Petits voleurs”; een aanrader voor mensen die houden van lachen. Gisteren nam ik ook even de tijd om de kamer terug een beetje op orde te zetten. Sinds het vertrek van Sara is dat er nog niet van gekomen. Nu rest me alleen nog de reorganisatie van de kasten. Dat zal voor deze week zijn: elke dag een beetje. Want zoals men wel eens zegt: orde in huis brengt orde in je hoofd.

Afgelopen week kreeg ik op school uiteenlopende opdrachten. Interessant, want de sleur begint er wat in te komen. De eerste twee uren van de ochtend vertoefde ik in de directie, maar nadien mocht ik leerkrachten in het 1^ste, 2^de en 3^de middelbaar assisteren tijdens de lessen wiskunde en chemie. Vorige week deed ik ook al een presentatie met de microscoop in het labo dat voor het eerst voor de leerlingen werd geopend. Zo zien ze niet alleen de theorie, maar kunnen ze ook proeven van de praktijk. Ik nam ook “compositions” van informatica af, want komende week beginnen normaal gezien de compositions van de vakken die in het officiële programma zijn opgenomen. Zoals ik al eens eerder had verteld, maakt het vak informatica hier geen deel van uit. Voorlopig heeft de zuster, zoals N.B. vorig trimester, nog geen verdere informatie over de “compositions”. Alles te weten komen op de laatste moment, ook typisch voor Mali, vermoed ik dan maar. Nadien is er een weekje paasvakantie (al is Pasen er wel nog niet dan). Tijdens theater op donderdagnamiddag ben ik begonnen met een nieuw (zelfgeschreven) stuk dat zal opgevoerd worden tijdens een festival dat door een aantal katholieke scholen, waaronder ook de onze, wordt georganiseerd ergens eind april.

Ondertussen is het hier (lekker) stofferig en beginnen de temperaturen aardig op te lopen. (Al was het hiervoor wel al achterin de 30° C). Ik heb even bij mijn Malinese medebewoners geïnformeerd, en we hebben blijkbaar de hoogste temperaturen nog niet bereikt. Ook de stofferige windvlagen zullen niet verdwijnen tijdens het droogseizoen. Zien hoe dat voortgaat. Ik ben alvast gewapend met liters water, bussen zonnecrème factor 30 en 50 (waarvoor dank aan de mama en papa) en mijn zonnepet. Laat die warmte maar komen! (Of ben ik nu iets te optimistisch??)

Zonnige groetjes.

P.S.: voor ik het nog zou vergeten: bedankt iedereen voor de briefjes, pakjes … die Tom vanuit België voor mij had meegebracht. Alleen vraag ik me nog één ding af: wie was de gulle schenker van de papieren zakdoekjes?