Na enkele communicatieve problemen (jaja, we bevinden ons wel degelijk in Afrika), heb ik nu toch even de tijd gevonden om een eerste bericht op mijn blog te plaatsen. Internet werkt via een usb-stick, maar zeer traag. Voor het snellere internet voelen we ons genoodzaakt om naar Bamako, de hoofdstad, te gaan.
Ik ben nu al de vierde dag in Mali en heb nog niet echt een cultuurshock ondervonden. Misschien gebeurt dit later, misschien morgen, want dan ga ik voor de eerste keer echt voet aan grond zetten op de bodem van Bamako. Dan wordt “fête de l’independence” gevierd, of met andere woorden nationale feestdag. Vòòr 22 september 1960 was Mali een Franse kolonie. Hun onafhankelijkheid wordt, naar ik me heb laten vertellen door de zusters van Don Bosco, uitbundig gevierd. Dat zullen we morgen dus zien.
Nu even terug naar het prille begin. We spreken hier over 18 september in de late voormiddag. Na afscheid te hebben genomen van Karsten, Heidi, Evelien, papa, mama en Tom was het tijd om mijn gate te zoeken. En ja, de nodige traantjes zijn gevloeid, maar waren even snel weer opgedroogd. De gedachte dat ik een schitterend avontuur tegemoet ging, waarin ik gesteund wordt door zoveel mensen maakte me ter stond gelukkig. Het deed toch raar om van op afstand naar hen te zwaaien… Om 10u40 ging ik van grond. Na een vlucht van ongeveer zes uur kwamen we aan in Bamako. Eveneens Dirk Draulans, de bekende Vlaamse bioloog bevond zich op mijn vliegtuig en stapte in Bamako af. Daarna vloog mijn vliegtuig door naar Accra, in Ghana. Op dit moment is het regenseizoen in Bamako. Ondanks dat heb ik nog niet veel, om niet te zeggen geen regen gezien. Wat ik wel kon ondervinden was de hoge vochtigheidsgraad. Bij aankomst was het warm, maar dragelijk: 29°C. Nog een verschil met België: de tijd. Hier is het namelijk 2 uur vroeger dan in België. Nu is het hier 22u23, in België liggen jullie waarschijnlijk al lang onder de dikke dons, gezien het daar 00u23 is.
Op de luchthaven werd ik meteen omsingeld door enkele tientallen Malinezen die me een taxirit wouden aanbieden, gezien de internationale luchthaven ver buiten het centrum van Bamako ligt. Gelukkig zag ik meteen Sara, de andere vrijwilligster die me 6 van de 9 maanden zal vergezellen hier in Mali. Ook Soeur Rosanna, het hoofd van de zustergemeenschap en soeur Margo stonden me op te wachten. Deze laatste is de econome van de gemeenschap, zij zorgt onder andere voor de inkopen. Na een korte rit door de hoofdstad van Mali, vertrok de reis naar Niamana. In dit dorp zal ik 9 maanden verblijven bij de zusters van Don Bosco en mee helpen op school. Het bevindt zich op een 20tal km van Bamako. Eén ding is zeker: in Mali kennen ze het spreekwoord “Wees een heer in het verkeer” absoluut niet! Hier is het ieder voor zich. Wat me ook opviel was dat de autowegen volgestouwd zijn met Sotrama’s (typische groene Malinese taxis) en scooters, in alle formaten, kleuren en gewichten! Telkens wanneer we voor een rood licht stopten, kwamen er jongetjes naar onze auto die vanalles wouden verkopen onder andere levende kippen. Er waren zelfs jongetjes die spontaan de ruiten van de auto met zeep begonnen te wassen. De zuster verzocht hen vriendelijk, maar kordaat om er mee te stoppen.
In de school aangekomen, werden we warm verwelkomd door de andere zusters. We kregen een doek om de heupen gebonden, waarop de zusters spontaan een welkomstlied begonnen te zingen. In totaal wonen er 6 zusters: soeur Rosanna is Italiaanse en soeur Margo is Poolse. Dan is er nog soeur Karine. Zij is directrice van de school en komt uit Benin (West-Afrika). Soeur Liddy komt uit Ivoorkust (eveneens West-Afrika) en is de coördinatrice van de kleuterafdeling, daarnaast is ze ook adjunct-directrice. Soeur Jacqueline, Jackie voor de vrienden, is afkomstig uit Liberië (ook West-Afrika) en is verantwoordelijk voor de foyer (het internaat) en voor de socio-culturele evenementen op school. In het internaat zullen 20 meisjes verblijven. Zij komen volgende week aan. Ten slotte is er nog soeur Bernadette. Zij is afkomstig uit Mali zelf en is monitrice hier.
Het volledige complex waar we verblijven is volledig ommuurd. Binnenin bevindt zich het huis van de zusters en de kapel, de foyer en de gebouwen van de school. Ik en Sara hebben een kamer in de foyer met elk ons eigen bed. De maaltijden gebruiken we in het huis van de zusters: ontbijt (tussen 7u en 8u), middagmaal (12u30), avondmaal (19u30). En ik moet zeggen: het eten valt reuze mee. We eten zeer gevarieerd. Vandaag aten we prinsessenboontjes met rijst en worstjes. Ook een stukje stokbrood met olie en zout wordt zeer gesmaakt. Als voorgerechtje is het altijd een slaatje met gevarieerde groentjes: tomaat, komkommer, mais, papaya (onrijpe = groente, rijpe = fruit)… De groenten afkomstig van de winkel worden steeds met javelwater gewassen om buiktyfus te voorkomen! We eten tweemaal warm: ’s avonds eten we de restjes van ’s middags. Als dessert is er steeds fruit. Deze middag was er een heerlijke fruitsla, en deze avond mochten we genieten van zelfgemaakt mango-ijs. Het ontbijt is vergelijkbaar met België: stokbrood, confituur, choco, la vache qui rit-kaasjes, thee, chocomelk (wel met poedermelk), oploskoffie.
In afwachting van de start van het schooljaar op 29 september, vragen de zusters ons om administratief werk te doen. Twee Ivoriaanse informatici hebben een softwarepakket ontwikkeld “gestion des écoles” dat we vanaf dit schooljaar in het “Complexe scolaire Marie Auxiliatrice” (hier dus) zullen gebruiken. Gisteren en vandaag heb ik samen met Sr Margo een opleiding gekregen rond het gebruik van het programma door de makers van de software. Ik moet zeggen, het zit knap in elkaar. Met één klik op de knop kom je alles te weten over een bepaalde leerling. Hiermee wordt het ingeven van punten, het bijhouden van afwezigheden … allemaal geautomatiseerd. Afrika is mee met zijn tijd dames en heren!
Zo, vooraleer het schooljaar begint, hebben we dus nog even de tijd om te acclimatiseren. Morgen wordt het mijn eerste echte kennismaking met het Afrikaanse stadsleven. Ik ben benieuwd! Hopelijk stellen jullie het wel in België? Ik kan jullie al zeggen dat alles goed met me gaat en dat de eerste muggen mijn zoete bloed hebben ontdekt. Tot hier toe nog geen teken van Malaria gevoeld, en ik heb vertrouwen dat dat zo zal blijven. Deet (het middel tegen muggen) is momenteel mijn beste vriend. Ik heb mijn kamer ook al ingekleed met enkele foto’s en de kaartjes van het afscheidsfeestje. Ik heb mijn eigen plekje dus al een beetje gevonden, een plaatsje om me thuis te voelen met wat souvenirtjes van mijn wortels in België.
Afrikaanse groetjes n°1! Tot blogs!
