-
Hij roept alle militairen op om terug naar de
legerkazernes te gaan en hun wapens daar neer te leggen, zodat de rust
terugkeert in Bamako.
-
Elkeen die niet gemachtigd is om een wapen te
dragen zal gestraft worden.
-
Elke prijsstijging van benzine of voedingswaren,
daar zal tegen opgetreden worden. Er zijn namelijk mensen die van deze
staatsgreep profiteren.
-
De activiteiten zouden normaal gezien morgen,
dinsdag 27 maart 2012, opnieuw van start gaan. Hij roept alle mensen op om het
werk dan opnieuw aan te vatten. Ik vermoed dat ook de luchthaven en grenzen
terug zullen opengesteld worden.
Als alles klopt wat hij zegt, leven we hier dus op hoop. Al
moet ik nog eens zeggen dat ik in Niamana van heel die staatsgreep niets heb
gemerkt. Gisteren kreeg de hoofdzuster hier ook telefoon van de grote baas van
de Malinese radio- en televisiemaatschappij (ORTM). Hij vertelde dat zoals bij
de vorige staatsgreep (hierover straks meer) ook nu hun volledige
infrastructuur vernield is, en ze dus terug van voor af aan moeten beginnen.
Hij vertelde ook dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van de afgezette
president, Amadou Toumani Touré. Zo zou hij de persvrijheid enorm beperkt hebben
en zou hij sommige werknemers van het ORTM verplicht hebben om geld te geven
aan zijn familie. Ook zou hij hoog geplaatsten beschermd hebben indien zij
daden stelden die niet koosjer waren. Hij zou hen namelijk een hogere functie
gegeven hebben, zodanig dat ze niet gerechtelijk vervolgd zouden kunnen worden.
Dit en ook het feit dat hij militairen zonder wapens naar het noorden stuurde,
zou ervoor gezorgd hebben dat het Malinese leger boos is geworden en dus de
staatsgreep heeft gepleegd. Al is het Malinese leger ook in twee kampen
verdeeld. Zoals altijd zijn er voor- en tegenstanders. Ook ATT heeft nog
getrouwen in het Malinese leger. Op de televisie vertellen ze ook dat ATT nog
steeds niet gevonden is, maar is dit ook echt zo? De zusters zeggen hier: “Seul
Dieu qui connaît.” De meeste mensen hier vinden de staatsgreep een goede zaak,
gezien ze geen voorstander zijn van ATT. Maar was het niet beter geweest als ze
nog een maand gewacht hadden? Dan waren er verkiezingen waarbij ATT sowieso
niet meer kon aantreden aangezien zijn twee termijnen verstreken zijn. Van
buitenaf krijgt de staatsgreep alleen maar negatieve reacties, althans dat hoor
ik op RFI (Radio Française Internationale).
Momenteel is de rust in Bamako teruggekeerd. De circulatie
is terug normaal en ook de benzinestations en de meeste markten zijn geopend.
(Dit hoor ik zeggen, ik heb het dus niet met eigen ogen gezien). De zusters
zijn ook al naar een eucharistieviering geweest bij de Salesianen die zich in
Bamako zelf bevinden. Ook is de hoofdzuster gisteren zonder enig probleem benzine
gaan kopen. Het leven in Bamako komt dus stilaan terug op gang.
Ikzelf ben momenteel op “vakantie” bij de zusters. Alle
meisjes van de foyer zijn ondertussen naar huis. En op uitnodiging van de
zusters heb ik mijn valies genomen, en ben ik bij hen ingetrokken voor een
weekje. Zo bevind ik me niet helemaal alleen in het grote gebouw van de foyer.
Vandaag is het ook nationale feestdag, journée des martyres. Zoals de titel van dit
blogbericht laat vermoeden, is het niet de eerste keer dat er in Mali een
staatsgreep gepleegd werd. Zo was er al één in 1968 en ook één op 26 maart
1991, waar nota bene ATT zelf de aanvoerder van was. Bij deze staatsgreep zijn
er heel wat doden en gewonden gevallen in de hoofdstad. Sindsdien wordt deze
dag uitgeroepen tot dag van de martelaren, en wordt er dus ook niet gewerkt. De
Malinese zuster merkte gisteren op dat er volgend jaar twee verlofdagen zullen
zijn (ook 22 maart, de dag waarop dit jaar de staatsgreep gepleegd werd).
Onderstaand deel van mijn blog had ik al op papier en moest
er enkele dagen geleden al bijstaan, maar gezien de onvoorziene omstandigheden
heb ik dat even over het hoofd gezien. Jullie hadden dit dus nog tegoed.
Op maandag, 19 maart 2012, was het het feest van Saint
Joseph. Dit deed me even terugdenken aan mijn peter Jef en de herinneringen die
ik nog van hem heb. Hoe hij altijd positief ingesteld was en het goede voorhad
met iedereen, en hoe hij soms ook fratsen met anderen uithaalde. Ondanks de
situatie waarin vele Malinezen verkeren, proberen ze er het beste van te maken.
Een uitspraak die ik hier al meermaals gehoord heb: “Ca va? Oui, ça va et si ça ne va pas, ça va quand même. » Ik wou dat
ik dat ook altijd kon zeggen op moeilijke momenten.
Iets wat ik op school vastgesteld heb, is dat er een tendens
is van leerlingen die niet studeren. Ik vraag me dan af of het is van niet
willen of van niet kunnen. En beseffen ze voldoende dat hun toekomst en de
toekomst van hun land eigenlijk in hun eigen handen ligt? Natuurlijk zijn ze
niet allemaal zo, maar toch is het een algemene vaststelling door vele
leerkrachten hier op school.
Dinsdag hebben we dan uiteindelijk ook de examenonderwerpen
van het CAP gekregen. En na de eucharistieviering die elke dinsdag plaatsvindt,
werd ik door zr Margo nog aangenaam verrast. Ze vertelde me dat zij ijs hadden
gegeten voor het feest van Saint Joseph op maandagavond als ik in de foyer zat.
Omdat ze wist dat aardbei-ijs één van mijn lievelingsijssoorten is, vond ze het
niet correct dat ik geen had gekregen. Ik heb er van genoten. Al moet ik wel
zeggen dat niemand kan tippen aan de ijskunsten van Fertinel. Van diezelfde
zuster heb ik woensdagochtend afscheid genomen, voor 10 dagen althans. Samen
met zuster Lucy uit Touba nam ze het vliegtuig richting Abidjan (Ivoorkust) om
er samen met alle Salesiaanse economen van West-Afrika de stand van zaken te
bekijken.
Woensdag zijn dan de compositions begonnen. Deze examens
werden dus onderbroken door de staatsgreep, en zullen hopelijk voor de
leerlingen op een later moment worden afgewerkt. Zuster Carine, de directrice
had me ook gevraagd om een verslag te schrijven van de uitstap met de 2ème
cycle op 8 maart. Dit is ondertussen geschreven en goedgekeurd.
Voila, dat was het tot hiertoe.
Tot de volgende keer, met hopelijk nog meer goed nieuws.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten