Plots keek ik op mijn computer. Al ver een maand geleden dat ik nog een teken van leven had gegeven op mijn blog. Ondertussen is het ook zo dat alles of toch bijna alles zo vanzelfsprekend is geworden dat er precies niets meer te vertellen valt. Toch denk ik dat ik later nog zal opkijken hoe verschillend het hier is in vergelijking met België.
15 februari was een heugelijke, spannende dag. Ik kreeg namelijk bezoek van Tom. Samen hebben we er zeven leuke dagen opzitten. Eerst verbleven we twee nachten in Magnambougou, een gehuchtje iets verderop. Ik liet Tom kennis maken met Bamako. De trouwe lezers weten ondertussen wel al dat dit de hoofdstad van Mali is. Die dag was een dag waarop ik een cultuurshock kreeg, een vrij zware voor het eerst, want ik voelde me echt niet meer op mijn gemak. In Bamako werden we namelijk gevolgd door een Malinees die wel heel hard plakte. Eerder had ik dat al meegemaakt, want alle Malinezen willen hun winkel tonen, maar deze was wel vrij, om niet te zeggen zeer irritant. Waar we ook heen gingen, hij bleef ons achtervolgen, ook al zeiden we dat we dat niet wouden. En plots ging hij ons naar de politie brengen, want Tom was volgens hem zeer onbeleefd geweest, hij had hem zogezegd verweten. Eén ding mag je inderdaad niet tegen zo’n persoon zeggen: “tu m’énerves.” Maar na een tijdje zou je wel voor minderen geënerveerd raken. Uiteindelijk bleek een verkoper waar ik al eerder iets bij had gekocht en die ik paradoxaal genoeg die dag nog had vernoemd als een persoon die ik zeker nu niet wou tegenkomen, onze reddende engel. Hij stapte op ons af, begroette ons en nam ons mee naar zijn magazijntje. Hij vertelde ons dat hij die man kende en dat het inderdaad geen aangenaam persoon is, maar dat we er geen schrik van moesten hebben. Hij had me min of meer op mijn gemak gesteld. Als bedanking heb ik bij hem een kaartje gekocht, dat ondertussen al in België zou moeten zijn.
Nadien hebben we 3 dagen in een gastgezin te Ségou verbleven, ongeveer 5 uur rijden van Niamana. We zouden er naar ‘Festival sur le Niger’ gaan, het festival aan de rivier de Niger. In het festivalticket zat inbegrepen de busrit, vertrekkende aan de ‘Tour d’Afrique’. Maar ja, waar staat die bus? Na wat heen en weer gebel, bleek dat we tot 14u zouden moeten wachten op een volgende bus van de festivalorganisatie. We besloten om onze busrit zelf te betalen en vertrokken omstreeks 11u met een andere bus naar Ségou. Onderweg stopten we geregeld om verschillende redenen: voor controle bij de douane, om te bidden (mannen wasten zich buiten aan de bus en begonnen spontaan te bidden) , om handelaars op de bus te laten met eetwaren … Het festival op zich was geslaagd, en voor het eerst kon ik kennis maken met de echte Malinese muziekcultuur, waar ik tot dan toe eerlijk gezegd nog niet veel van gemerkt had. Ook in Ségou konden we kennismaken met de Malinese gastvrijheid: vriendelijke mensen, slapen in openlucht onder een muskietennet, een gastvrouw die speciaal voor ons eten wou maken en ons opbelde wanneer het klaar was… We kwamen er veel blanken tegen, wat voor mij zeer vreemd was. Ook maakten we een boottocht op de Niger in een authentieke boot, de pinasse en bezochten Kalabougou, een authentiek pottenbakkersdorp afgesloten van de buitenwereld. Na een aangename kennismaking met artiesten zoals Salif Keita, Rokia Touré, Heather Maxwell … konden we onze terugreis aanvatten. Dat was me er wel eentje. Opnieuw reden we ongeveer 5 uur langs eentonige savannelandschappen, met één verschil in vergelijking met de terugreis: een snikhete bus, maar echt snikheet. Een gratis sauna als het ware. Ik zat en ik zweette, echt niet normaal. Volgens mij was de bustemperatuur niet ver van de 40°C. Gelukkig werden we gered door een toch wel vrij goed werkende airco.
De rest van de tijd verbleven we in Campement de Kangaba. Een oase van rust in de brousse van Niamana. Lang uitslapen, eten, zwemmen, scrabble spelen, wandelen en genieten van elkaar waren zowat de sleutelwoorden van dit verblijf. Maar zoals altijd duren mooie liedjes niet lang.
Het afscheid was zwaar, dat bleek achteraf, gezien ik toch nog steeds moeite heb om terug in het ritme te komen. Woensdag 14 maart om 01u50 vertrekt Sara, de andere Vlaamse vrijwilligster. Na 6 maand samenleven en ervaringen delen, maakt dat het er zeker niet makkelijker op. Als alles goed gaat, komt er op 26 maart een nieuwe vrijwilligster uit België naar hier. Meer informatie hebben we voorlopig nog niet.
Op school gaat alles zijn gewone gangetje. Nog twee weken vooraleer de paasvakantie van start gaat. Dit wil zeggen: nog één week les en één week “compositions” (examens). Dan een weekje uitrusten om er na de paasvakantie terug te kunnen invliegen, met een gewijzigd werkschema. Waarschijnlijk zal ik jammer genoeg geen informaticales meer geven aan het 7de jaar. De 9de jaars hebben namelijk geen informatica meer (Waarom? Geen idee – sommige vragen zullen hier nooit een antwoord krijgen en daar breek je dus best ook je hoofd niet over). Hun leerkracht zal dan mijn uren van het 7de jaar overnemen. Afwachten dus nog hoe mijn dagen er zullen uitzien. Eén ding staat wel al vast: in het secretariaat hebben ze me nodig. Ondanks het toch wel wat saaie bureauwerk had de zuster me gevraagd om het te blijven doen, gezien de secretaresse niet echt van goede wil is.
Ook in Mali kennen ze schooluitstappen. Vorige week woensdag zijn we met de kleuters en de lagere school naar ‘Cité des enfants’ geweest. Dit is een soort recreatiepark op een half uurtje rijden opgericht door UNICEF. Het vervoer van en naar het speelparadijs was wel speciaal: 4 bussen en een klein camionnetje voor 600 leerlingen. Men hoeft hiervoor geen wiskundig brein te zijn, om zich voor te kunnen stellen hoe ruim we in de bus zaten en/of stonden. Wat deden we daar met 600 leerlingen? Eerst bezochten we de zoo (met valse dieren), nadien mochten de kinderen één voor één in een treintje plaatsnemen om 2 of 3 toertjes te doen, en ten slotte amuseerden ze zich in de speeltuin. We werden getrakteerd op zoute popcorn. Water hadden we gelukkig zelf mee. De dag erop, donderdag gingen we met alle leerlingen van de 2de cyclus (1ste tot en met 3de middelbaar) naar “centre de formation des eaux et des forets”. Hier worden jongeren opgeleid om respectvol met de natuur om te gaan. We zouden dit een beetje kunnen vergelijken met een Belgische tuinbouwschool. Voor het eerst maakte ik een wandeling in een Afrikaans bos.
Eerder deze week speelde ik even voor loodgieter. Onze pombak (enkele Vlaamse woorden ben ik nog niet vergeten) was verstopt. Ik ben hem dan maar met de schroevendraaier te lijf gegaan. Achteraf bleek het verstoppingsprobleem opgelost te zijn, maar zaten we met een lek. Na wat draaien, duwen en trekken heb ik het uiteindelijk toch voor mekaar gekregen. De optie loodgieter misschien toch openhouden als toekomstig beroep?!
De opwarming van de aarde en de klimaatwijzigingen laten zich tot in Mali voelen. Hoewel het droogseizoen al van start is gegaan sinds enkele weken, krijgen we soms nog een ‘koudegolf’ over ons heen. Volgens de inwoners hier is dit niet normaal en zou het hier ondertussen constant (snik)heet moeten zijn. “God moet jullie wel heel graag zien, gezien hij de warmte nog wat uitstelt”, zo vertelde een zuster hier die vorig weekend mee was op vastentocht met de jongeren van de parochie. Het was een fijne dag met sport, kennismaking, bezinning, delen van geloof in een ander cultuur … Ook in België namen vele Buggenhoutenaren en anderen deel aan de jaarlijkse vastenvoettocht. Een staptocht voor het goede doel. Dit keer zal ook een deel naar het project hier gaan. Dank aan allen die mee stapten!
Vandaag, zondag 11 maart 2012, ben ik met Sara en Théo naar Bamako geweest. We “beklommen” er de colline de la sagesse en de colline du pouvoir. Op deze laatste bevindt zich het presidentieel paleis. Dit mochten we jammer genoeg niet bezoeken. Met de betoging van enkele weken geleden tegen de president met het oog op de komende verkiezingen, zijn de beveiligingsmaatregelen verhoogd. Het was een dag van wandelen, sotrama’s, letterlijk uit elkaar gevallen taxi’s, ontmoeting met rasta’s, zweten, papaya en mango’s. Een ander stukje Bamako werd wederom ontdekt.
Tot binnenkort!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten