De winter is in 't (Malinese) land

Een nieuwe maand en dus weer heel wat nieuws. Eerst en vooral een nieuwe pagina op de Jokri-kalender. Deze keer prijkt Tom in volle glorie op de foto.  Ten tweede, de winter is in ’t land, althans voor de meeste Malinezen. Al enkele weken komen vele leerlingen en leerkrachten met dikke winterjas en -trui naar school. Er zijn er zelfs die sjaal, muts en wanten dragen. Soms zijn ze zo hard ingeduffeld, dat bekenden onherkenbaar worden. Gabriël, onze kok, wordt onherkenbaar vanop zijn moto: rode jas, sjaal, wanten, zonnebril en mondmasker tegen het stof! Enkele dagen geleden was hij naar mij aan het zwaaien vanop zijn moto, maar ik had er geen idee van wie het was. Ik dacht dat het weer één of andere onbekende, vriendelijke Malinees was, overenthousiast bij het zien van een blanke vrouw. Later die dag werd duidelijk wie de gulle zwaaier was! Ten derde, vrijdag hebben we onze eerste djembéles gekregen. Ten vierde, voor alle mails die nog niet beantwoord zijn: me a culpa, maar ten eerste is het hier gezellig druk waardoor er weinig mailtijd overblijft en op de koop toe hebben we een week internetloos gezeten… Mali blijft onvoorspelbaar!

Djembéles

"verjaardag" vieren met Marie na de Bambarales

En we blijven onszelf, waar ook ter wereld we ons bevinden...

December: de komst van de Sint. Ondanks dat ze in Mali enkel de Heilige Nicolaas bij naam kennen en het daarbij stopt, kon ik toch niet ontkomen aan de Heilige man. Zondag kon ik via mail genieten van een foto van het bezoek van de Sint aan mijn meter Anna. Ik werd even stil bij het zien van mijn meter… Maandagavond werd ik door de Heilige man himself verrast. Toen ik tijdens de huiswerkbegeleiding van de meisjes in de foyer dringend een plasje moest doen, ontdekte ik lekkers en een briefje op de tafel van onze kamer. In het briefje stond het volgende:

Dag Sandra,

Ik heb in mijn grote, dikke Sinterklaasboek gelezen dat jij vrijwilligerswerk doet in Afrika. Ik ben heel fier op je. Je bent een brave, lieve, behulpzame, enthousiaste, leergierige, toffe meid! Uiteraard kan Sinterklaas iemand die zoveel van zichzelf geeft voor anderen niet vergeten. Daarom heb ik veel lekkers voor je laten meebrengen. Aangezien het in Mali een beetje gevaarlijk is voor zo’n oude blanke man, heb ik aan mijn hulppieten gevraagd (ik heb er veel in Afrika) je het lekkers en een mooie armband te bezorgen. Dit zal je opnieuw kracht geven! Je bent heel goed bezig, dus doe zo verder!

Groeten, Sinterklaas.

Blijkbaar heeft de Sint ook al gehoord van de ontvoeringen van Westerlingen in het Noorden van Mali. Geen paniek: Bamako en omstreken zijn veilig! Eerder deze week kregen we ook een mail van de Belgische consul in Mali met de boodschap dat het reisadvies veranderd is en dat we best de site van buitenlandse zaken eens raadplegen indien we reisplannen hadden. Die hadden we inderdaad voor de kerstvakantie, maar zoals het er nu naar uitziet, worden die plannen mooi opgeborgen. Jammer, maar helaas. Ik neem toch liever geen risico’s

Maandag vol goede moed een nieuwe werkweek gestart. De weken beginnen toch wel wat te wegen nu, ik kijk uit naar de kerstvakantie. In zo’n week zijn er de ene dag al wat meer nieuwe indrukken dan de andere. Zondag, maandag en vandaag waren weer dagen om in te kaderen. Maandagochtend was anders dan normaal. Ik moest een leerkracht Frans vervangen. Wederom schreef ik de lessen op het bord. Nadien heb ik aan de hand van een evaluatie de leerstof met hen bekeken. Aangezien het Franse grammatica was en geen biologie zoals de vorige keer, was het niet louter een overschrijfles. Ik kon de les uitleggen en wou dat ze het ook echt begrepen. Sara heeft in de voormiddag samen met zuster Margo Bamako onveilig gemaakt. Ze moest mee om postzegels op de brieven van de adoptiekinderen te kleven, aangezien het er wel wat zijn. Nadien werden ze gepost richting Europa, waar de adoptieouders wonen. Gezien ze pas laat op de middag zijn toegekomen, heb ik dus even alleen toezicht op de speelplaats gehouden. Daar heb ik weer wat extra Bambara geleerd: tellen van 1 tot 10: kélé, fila, sabba, nani, dourou, woro, woroflan, sheggi, konotan, tan (fonetisch). Om 15u was het tijd voor een flinke siesta! Nadien nog even toezicht houden bij de “nettoyage” van 17u tot 17u25, vervolgens even een tussenstop in de keuken van de zusters om wat zoets te snuisteren en nog wat kledij te wassen en tenslotte een heerlijke douche.

’s Avonds, zaten ik en Sara, zoals elke maandagavond in de foyer. Eerder op de dag vroeg een meisje van de foyer me of ik soms ziek was. Ik begreep de vraag niet goed en vroeg om het uit te leggen. Ze zei: “omdat je zo triest lijkt…”. Ik zei dat ik mijn land wat miste en de mensen daar. Blijkbaar kom ik over als de vrolijke ik, maar af en toe heb ik ook eens een moeilijk moment, maar hier weet ik me meestal gauw over te zetten. Gelukkig maar! Ik moet eerlijk zeggen: het deed me wel iets dat ze het gezien had. Tijdens de huiswerkbegeleiding heb ik Chantal geholpen met dictee en ik heb haar de fouten zelf laten verbeteren, hierbij heeft ze wel wat vals gespeeld. Ik vertelde haar dat het geen kwaad kon om fouten te maken en dat ze hier is om bij te leren. Dat deed haar wel iets, zag ik. Nadien vroeg ze me een onderwerp om een opstel over te schrijven, gezien ze hier wat problemen mee heeft. Het was een mooi verhaal, maar foutloos was het alles behalve!

Chantal woont samen met haar tweelingzus Thérèse bij ons in de foyer. Vandaag ben ik te weten gekomen dat hun mama thuis weggegaan is als ze 5 jaar waren en dat ze door hun tante zijn opgevoed. Ze woonden oorspronkelijk in Ségou, maar hebben alles achtergelaten om hier te komen studeren. Ik las het verhaal in een schriftje dat Thérèse me had laten lezen. Ik werd even met mijn beide voeten op de grond gezet! Meisjes van 12 die al zo’n levensverhaal schrijven.

Zondag zijn we ’s morgens vroeg naar Bamako vertrokken. In plaats van het pad te voet te bewandelen, hebben we een mototaxi genomen richting de controlepost: dat heeft ons 100 Cfa armer gemaakt, maar wel 35 minuten tijd bespaard. Nadien namen we de Sotrama richting Raidda met tussenstop in Amendine om even wat inkopen te doen in Azar Libre Service. Om 10u namen we deel aan de 2^de adventsmis van het jaar. Het was wederom een mooie eucharistieviering, waarin deze keer de Belgische priester voorging die we eerder al eens hadden ontmoet. Ik heb de eucharistieviering opgenomen op dictafoon om later in België nog eens te beluisteren. Na de mis hadden we afgesproken met Pascal en Marie-Louise. Samen met hen zijn we naar de “markt” geweest om Afrikaanse stofjes te kopen. Nadien hadden we een afspraak met een echte Afrikaanse klerenmaker. Het is een groot persoon, want hij staat in voor het kleden van de Malinese Missen. Hij heeft ons uitgenodigd voor een défilé in de maand januari. Iets om naar uit te kijken! Onze kledij zal normaal binnen 10 dagen gemaakt zijn. Foto’s bij het kiezen van de modellen en het meten van onze lichaamsvetten, vinden jullie hieronder.

Het kiezen van de stofjes..!

Modellen kiezen

En meten maar...

Vandaag was alweer een dag vol emoties: blij omdat leerlingen een positieve evolutie maken tijdens de lessen informatica, gelukkig om de zon, verheugd omwille van een leerling die danku zegt omdat je aan hen les geeft, overgelukkig omwille van het bezoek van twee Opwijkse zusters. Zij hebben 32 jaar van hun leven in Mali gewoond ten dienste van de andere. Ze hebben gedurende 1,5 week een bezoek aan Mali gebracht, omdat de parochie waar ze werkten haar 75 jarig bestaan vierde. Ik had de Salesiaanse zusters hier verteld dat ze naar Mali kwamen en daarmee werden ze uitgenodigd om eens een bezoekje te brengen. Om 9u ben ik ze met zuster Margo gaan oppikken in de parochie van Sacré Coeur bij Abbé Timothée. Aangekomen bij de Salesiaanse zusters hier hebben ze me een pak overhandigd afkomstig uit België! Dankjullie (vooral voor de chocolade. Ik zal er zuinig mee zijn)!!! Ik heb hen een rondleiding gegeven op onze school en in de foyer. Tijdens de rondleiding kwamen de zusters “oude bekenden” tegen onder de leerkrachten, waarbij ik van vreugde stiekem wel enkele traantjes heb weggepinkt. De dankbaarheid die bij deze mensen tot uiting kwam, maakte me stil. Ze zullen nooit vergeten wat deze zusters 32 jaar lang in Mali verwezenlijkt hebben. Er was zelfs een leerkracht bij, Hubert Keita, de leerkracht van het 1^ste jaar A die in de handen van één van de zusters geboren was. Het was een blij en vooral onverwacht weerzien. Verder waren er nog 3 andere leerkrachten die ze kenden. Ik verschoot ervan hoe klein de wereld wel is! Het was een heugelijke dag, een dag om nog lang voedsel uit te halen (letterlijk en figuurlijk).

Lieve, warme groetjes!