Chocolademelk en hete voetbadjes

Jullie lezen het goed: “chocolademelk en hete voetbadjes”! Sinds enkele dagen heb ik hier al meermaals een koude rilling over mijn lichaam gevoeld. Mali ligt in de tropische klimaatzone, toch? Ja, en dan? Dan kan het toch niet dat je het koud hebt! Ook dit cliché kan, zoals één van de vele clichés die ik had over Afrika voor ik naar hier kwam, teniet worden gedaan. Chance dat ik toch nog enkele truitjes meegenomen heb vanuit België. Al zijn het wel geen dikke en volstaan ze niet om de koude ‘Harmatan’ wind te lijf te gaan. Vandaar dat we deze avond de beslissing namen om onze voetjes onder te dompelen in een emmertje met heet water vergezeld van een heerlijk geurende douchegel van vijgen. Daarbij namen we een warme chocolademelk, en een lekker “Petit beurre koekske”. Ook vorige nacht volstonden de twee dunne lakentjes niet meer; ik ben wakker geworden van de kou, hoe raar het misschien ook klinkt. Mijn slaapzak ligt al klaar om deze nacht verwarmd te worden.

Sara en het hete voetbadje

Sandra, het hete voetbadje, de chocolademelk en het petit beurre koekske

Om de historie over de “compositions” (examens) van het eerste trimester af te maken; hier volgt het slot. Uiteindelijk hebben de leerlingen vorige week examens kunnen afleggen, die vanuit de overheid werden georganiseerd. Deze week heb ik me telkens in de voormiddag bezig gehouden met het verwerken van de punten (dagelijks werk en examens) van ongeveer 240 leerlingen uit de 2^de cyclus. Het was een serieus werk, waar eerlijk gezegd bijna geen einde aan kwam. Maar ik kreeg er wel voldoening van, omdat ik de zusters hier wat van mijn Excel-kennis heb kunnen overbrengen. Ik was er blij om. Vandaag werden de rapporten uitgedeeld, op een zaterdag tijdens de vergadering voor en door ouders.

Nu, zaterdag 21 januari 2012, is er ondertussen al heel wat tijd vergaan, sinds mijn vorige blogbericht en ik weet eerlijk gezegd niet waar eerst beginnen. Laat me zeggen dat ik het de laatste tijd drukker heb gehad dan anders (ook al was het anders al relatief druk). We zijn namelijk volop bezig met het voorbereiden van de komst van Don Bosco. En daar komt meer bij kijken dan verwacht. Maandag wordt er zelfs een speciale vergadering bij de zusters belegd waar ik of Sara op aanwezig moeten zijn. De andere moet in de foyer blijven om de meisjes te helpen bij hun huiswerk, terwijl we dat anders op maandag altijd samen doen. Sinds het begin van het tweede trimester wordt tijdens het ochtendwoordje (mot du jour) telkens een stukje verteld uit het levensverhaal van Don Bosco, waarna de leerlingen worden uitgenodigd om activiteiten te volbrengen die in relatie staan met het verhaal dat werd verteld. Bijvoorbeeld een brief schrijven aan Don Bosco om hem te steunen, of een gedicht schrijven … Bij zijn levensverhaal hoort ook een stripverhaal dat ik en Sara inkleuren. Dit vraagt heel wat kleurwerk, waar we bijna elke avond toch wel een tweetal uur mee bezig zijn. Elke dag wordt een extra stuk stripverhaal omhoog gehangen in overeenstemming met het deel van zijn levensverhaal dat tijdens de mot du jour wordt verteld . Zo kunnen de leerlingen volgen in woord en beeld.

Voor de ‘activités culturelles’, die op dondernamiddag plaatsvinden, hebben ik en Sara een theaterstuk geschreven dat gebaseerd is op het levensverhaal van Don Bosco. Hiervoor zijn de repetities volop aan de gang en de ‘leerlingen-acteurs’ zijn enthousiast. Dus weer iets wat voldoening geeft, ondanks dat er veel tijd in kruipt. Ook voor het decor moeten we nog wat in elkaar knutselen; dat is voor de komende week. Eén van de vragen is nu nog: met welk materiaal?

Oratorio vandaag stond ook in het teken van Don Bosco. We zongen onder andere  « Don Bosco aujourd’hui, ta signature est une sourire et dans tous les pays ton nom ryhme avec le mot joie … »  Voor de melodie en de rest van de tekst verwijs ik jullie door naar maandag 2 juli 2012 ergens rond 5 uur in de ochtend. Vandaag speelden we “één tegen allen”. We hebben aan de speelpleinwerking ondertussen al een beetje onze eigen touch gegeven. Eerder waren er geen spelletjes zoals we dat in België gewend zijn, maar enkel armbandjes maken, breien, voetbal, basket en knutselen voor de kleintjes. Ik sta niet langer hoofdzakelijk bij de basket en Sara staat niet meer alleen bij de kleintjes. We hebben nu toch al een paar keer een (echt) spel kunnen spelen; vorige week hebben we bijvoorbeeld “Cluedo” gespeeld. We merken wel dat ze dat hier niet gewoon zijn, maar het wordt precies toch wel geapprecieerd, ondanks dat enkele van de zusters er wat wantrouwig tegenover stonden in het begin.

Ondertussen gaan onze lessen djembé en bamanankan op vrijdag nog steeds verder! Ik heb reeds een belangrijk zinnetje geleerd: n’ bi fЄ = ik hou van jou. Gastvrij als ze zijn krijgen we bij Théo vaak nog eten, ondanks dat we op vrijdagavond voor de les nog bij de zusters eten. Gisteren heb ik voor het eerst in mijn leven maniok gegeten. Echt nog lekker!

Vorige week zondag zijn we naar de kathedraal van Bamako geweest. We namen deel aan een mis waarbij alle bisschoppen van over heel Mali aanwezig waren. Het was het slot van de Bisschoppelijke Conferentie die ze in Bamako hebben gehouden. Op het einde van de mis werd een soort samenvatting van deze conferentie voorgelezen. Die dag, een zondag, en dus rustdag had enkele grote en kleine lichtpuntjes. Zo kocht ik mijn eerste Malinese juweeltjes. Daarnaast smolt ik, trouwens net zoals vandaag weg, bij het zien van een schattig snoetje van een Afrikaans babytje op de rug van de mama. Een derde lichtpuntje: een Malinees die dacht dat we Duitsers waren. Vóór ons vertrek naar Bamako werden we namelijk door hem in het Duits aangesproken: “Gutentag, wie geht es Ihnen?” Was wel even verschieten om Duits uit een Malinese mond te horen.

Juweel n° 1

Juweel n° 2

Een ander lichtpunt: een (Malinese) toilet. Hierbij hoort weer wat meer uitleg! Na de eucharistieviering zijn we naar Magnambougou afgezakt, een gehucht aan dezelfde kant van de brug als Nyamana. Het is er gezellig vertoeven, want je hebt er zowel de authentieke dorpjes als de Niger die eraan grenst. Aangekomen met de sotrama lieten we ons door een vriendelijke Malinees te voet tot aan de Niger begeleiden. Aldaar maakten we een mooie, rustgevende wandeling, ook al was het dan op een asfaltweg. En nu komt het! “Veel drinken, heeft de dokter gezegd” En zoals Sandra steeds de orders opvolgt van mensen die het kunnen weten, heeft veel drinken natuurlijk een gevolg. Sandra had na het drinken van een paar liter water en bij het zien van al dat water in de Niger nood aan een plaspauze. Maar wat wil nu, langs de kant van de weg: zeer veel groen, maar evenveel mensen die overal konden opduiken op alle mogelijke momenten. Geen kans dus om even een plaspauze te nemen langs de kant van de weg. Plots zagen we een bordje waarop stond “hotel – restaurant à 100 m”. Ik dacht: “dit is mijn redding”, want bij elke stap die ik zette, voelde ik de nood om te plassen degressief toenemen. Na 100 m nog steeds geen hotel-restaurant te zien… Ik had zin om me gewoon ergens in een grachtje te zetten, maar even verderop zag ik een gebouw. En daar was dan uiteindelijk mijn redding: een medisch centrum. Even vragen aan de dokter of we naar de wc mochten. En ja hoor! Oef! Echt waar, wat een opluchting; ook al zag ik achteraf dat er naast de (Malinese/Franse) wc waarop ik was geweest een ‘normale’ wc was gebouwd. Ik ben nog nooit zo blij geweest, wanneer ik een dokter zag. Na deze plaspauze zetten we onze staptocht verder en kwamen we dan toch een bord tegen met de naam ‘Timbouctou’ op. Het was het hotel – restaurant. Daar aangekomen kregen we een rondleiding van de ‘patron’. We dronken er een cola en kregen er een glaasje thee aangeboden: tea for two. Eind goed al goed.

De Niger in Magnambougou

Sandra aan de Niger in Magnambougou

Een stuwdam in Magnambougou

En wat zit er achter de deur?

Mijn redding! (Ik kon me zelfs een douche
nemen als ik echt wou; jammer van de
ontbrekende handdoek...)







Thee in 'Timbouctou'





Even uitblazen op een bank in 'Timboektoe'

Zo, ik zou nog honderd uit kunnen vertellen (lees: typen), maar in het drukke Westerse bestaan, heeft men, zo weet ik uit een ver verleden, niet veel of geen tijd om een blog van een Belgische vrijwilligster in Mali te lezen. Dus houd ik het hier maar bij!

Tot de volgende! Malinese, toch wel rillende groetjes.