De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Reeds enkele maanden wacht ik op een eerste briefje uit Europa. Vrijdag 6 januari viel het eerste (eindelijk) in de bus! Ik weet dat een aantal mensen een brief of kaartje hebben verstuurd; sommigen al enkele maanden terug. Tot op heden had ik hiervan nog niets gezien. Deze envelop kwam eerder uit onverwachte hoek: een kaartje van Sarah Couanau uit la douce France (Perros-Guirec, Bretagne). Eén van de erasmusvrienden waar ik nog geregeld contact mee heb. MERCI SARAH! Ondanks dat het niet één van de brieven was waar ik al zo lang op wacht, deed het toch deugd om eens iets tastbaars via de post toe te krijgen! Ik zou zeggen: laat de post voor Mali via Frankrijk passeren. Dan is hij hier binnen de 8 dagen!

Het tweede trimester ging dinsdag 3 januari van start, en ik kan zeggen dat ik er weer stevig ben ingevlogen. Ik stond er namelijk alleen voor deze week, aangezien Sara bezoek had en zij dus even vrijaf kreeg van de zusters. Al was de aanvraag van dit verlof niet zo vanzelfsprekend; we zijn namelijk een engagement aangegaan voor een aantal maanden.

Met de start van het nieuwe trimester zijn ook de voorbereidingen van start gegaan voor een toch wel groots evenement dat zich begin februari zal afspelen in Mali en omstreken. In 2015 zal het 200 jaar geleden zijn dat Don Bosco geboren werd. Hiervoor reist het lichaam van Don Bosco de wereld rond. Deze pelgrimstocht startte reeds in 2009 en doet alle plaatsen aan waar Salésiaanse broeders en zusters gehuisvest zijn. Op 1 februari zullen wij hem samen met alle zusters, leerkrachten en enkele vertegenwoordigers van leerlingen van onze school verwelkomen in de luchthaven van Bamako. Op 2 februari komt hij een “bezoek” brengen aan onze school Complexe Scolaire Marie Auxiliatrice te Nyamana. Op deze dag zal er geen les gegeven worden, maar is het feest! De voorbereidingen voor de organisatie van deze twee dagen zijn gisteren van start gegaan. Na de maandelijkse vergadering van leerkrachten en directie (klassenraad), was er een bijeenkomst van een speciaal hiervoor samengestelde ‘feestcommissie’ van leerkrachten. Ook ik zal meewerken aan de organisatie. Begin februari schrijf ik iets meer neer over de gebeurtenissen. Ik vind het toch wel een eer om de persoon te mogen verwelkomen die aan de basis ligt van een opvoedingsstijl, en waarvan zijn geest voortleeft in vele scholen over heel de wereld. Het is iets wat je maar één maal in je leven meemaakt, denk ik zo.

Ik zou het haast vergeten, maar ondertussen zijn we ook het nieuwe jaar ingegaan. De dagen die eraan vooraf gingen waren eerder hectisch, alleszins in het Malinees verkeer dan toch. Op 30 december had ik met Sara en haar vriend afgesproken in Parc National. Vol goede moed vertrok ik samen met Pascal richting Bamako, een traject dat ik tot op heden toch wel al uit mijn broekzak ken. Maar om er daadwerkelijk te geraken, dat was een ander paar mouwen! Ik en Pascal hadden zoals dat in Mali normali is, de sotrama genomen. Op een gegeven moment kwamen we aan een kruispunt waar het verkeer echt vastzat langs alle kanten. Ik kan het moeilijk in woorden uitleggen, maar het was iets onvoorstelbaars, iets ongezien! Auto’s, sotrama’s, vrachtwagens, motors, scooters, fietsers, voetgangers … iedereen wou overal naartoe en tegelijk kon men nergens heen: iets zeer paradoxaal, toch?! Gezien sommigen een andere weg probeerden te zoeken (vaak tegen de stroom in), kwam het verkeer nog vaster te zitten. De politieagenten die het verkeer zouden moeten regelen, lieten op zich wachten. Enkele zéér moedige Malinezen namen dan maar zelf de koe bij de horens en waagden zich aan een verkeerscontrole waar bijna geen beginnen aan was. Risico voor eigen leven alom! Ik bleef rustig afwachten, tot er dan toch eindelijk beweging in onze sotrama kwam. En het is zoals één van de Malinezen op de terugweg tegen me zei: “Als je in Mali geen geduld hebt, ben je er al aan nog voor je hier aangekomen bent” (vrij vertaald). In het Parc National wouden we de grot bezoeken, maar het pad ernaartoe is nog niet afgewerkt en er wordt voorlopig ook niet aan voort gewerkt, aangezien er teveel slangen zitten. Dan maar een bezoekje gebracht aan onze krokodil. Wat blijkt nu (zoals al eerder gezegd): daar waar de krokodil zit, is echt verboden terrein, maar Sandra houdt van avontuur. En als je interesse toont, kan je, zo blijkt, veel gedaan krijgen. De parkwachter die deze keer naar ons kwam om te zeggen dat we daar niet mochten komen, heeft zelfs zijn leven geriskeerd om wat ‘leven’ in de krokodillen te krijgen. U leest het goed krokodillen. Ja, er zitten er een tiental! Op dat moment zagen we er slechts twee, die vrijwel doodstil waren. We vroegen ons af of die krokodillen wel echt waren, en op dat moment is de parkwachter voor ons tot bij de krokodil gegaan. Hiervan is beeldmateriaal met de nodige (spannende) commentaren te verkrijgen bij mijn terugkomst in België.

Fitness-oefeningen in Parc National

Even tot rust komen bij de vijver van het Parc National

Op 31 januari heb ik samen met Sara en haar vriend oudjaar gevierd in de kathedraal van Bamako: een soort aanbidding van de Heer, met gebed, zang, evangelie en vooral dans! Het was iets raar om te aanschouwen, maar ik moet zeggen dat ik me daar wel geamuseerd heb. Vooral de nieuwjaars-smsen die rond 23u (het was dan in België immers al 24u) in mijn ‘boîte de réception’ van mijn GSM vielen, waren een aangename verrassing.

Even decadent doen in Mali: op restaurant met Oudjaar

Op 1 januari werden we uitgenodigd bij Théo om Nieuwjaar te vieren. Eerst hielpen we nog wat mee met het kuisen van ignam, een soort groente. Het vlees werd geroosterd op de BBQ. Tegen 15u30 konden we beginnen aan ons feest”middag”maal! Het was een unieke ervaring om deze feestdagen eens bij warm weer te vieren, maar toch miste ik de gezelligheid en de warmte van de Belgische familie en vrienden. Ik heb even op mijn tanden moeten bijten.

Samen 'ignam' kuisen onder een boom

En dan kan het nieuwjaarsfeest beginnen...

Tot slot nog enkele culturele gebruiken. Zakdoeken kennen ze hier in Mali precies niet. De laatste tijd krijgen heel wat mensen hier een verkoudheid, en ja ook ik heb er eentje te pakken, maar stilaan begint het wat los te komen, zoals we dat dan zeggen. Ik snuit mijn neus in een zakdoek. Welnu wat doen Malinezen? Ofwel nemen ze hun t-shirt en snuiten ze hier zonder gene hun neus mee. Ofwel: twee vingers op hun neus knijpen en snuiten maar! En (sorry voor de uitspraak)dan vliegt het goedje gewoon ergens op de grond. Proper is anders natuurlijk!

De Malinezen hebben ook een speciale manier om Ja en Nee te zeggen. In plaats van Awo of Aji (Ja en Nee in Bambara), maken ze respectievelijk één soort keelgeluidje of twee keelgeluidjes. Ondertussen heb ik dat al wat onder de knie. Ook hiervan wil ik gerust bij mijn terugkomst even een demonstratie geven. Voor het snuiten van de neus, hou ik het toch maar bij mijn eigen Belgische cultuur.

Dit gezegd zijnde, zeg ik jullie tot blogs, mails, smses, hoors, schrijfs!