Tranen van emotie en vermoeidheid

Woensdag 1 februari 2012. De grote dag voor mij, voor de Salesiaanse zusters en voor de christelijke gemeenschap hier in Mali. Speciaal voor deze dag had ik mijn pagne aangedaan die ik bij mijn aankomst hier van de zusters had gekregen. ’s Morgens op school voelde ik me bekeken langs alle kanten en gegniffel hier en daar; een blanke in Afrikaanse kledij, iets wat zeer uitzonderlijk is of nog nooit eerder gezien werd. Ik kreeg positieve commentaren, wat wel fijn was: “Waauw Sandra, je bent echt mooi, nu ben je een echte Malinese geworden.” De dag kondigde zich met deze complimentjes goed aan!

De leerlingen kregen les tot 10u. Nadien werd er gerepeteerd om het ontvangst van Don Bosco op onze school vandaag zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen. Nadien een snelle hap en omstreeks 13u hop naar de luchthaven. Ik en Sara met 3 andere zusters in de auto, de andere zusters en leerkrachten met een 60tal leerlingen in de sotrama. De aankomst van Don Bosco op de luchthaven liet zoals verwacht met enige vertraging op zich wachten. Maar zoals het de meeste Afrikanen betaamt: tam tam, dansbenen en zangstem bovenhalen en de dode tijd werd al snel zeer levendig opgevuld. Op de luchthaven waren we zo te zien niet alleen. Andere Christenen van de christelijke gemeenschap in Bamako waren ook afgezakt om de Heilige te komen ontvangen, en daarnaast nog een delegatie uit Guinee en Senegal. Opeens merkte ik een rugzak op die ik vorige zomer wel meermaals ben tegengekomen; de rugzak van de wereldjongerendagen te Madrid. Wat een toeval! Ik was blij verrast. En zoals iedereen op de WJD tegen iedereen spreekt, ook al heb je elkaar nog nooit eerder gezien, zette ik deze traditie verder. Een babbel slaan met een wildvreemde (in dit geval Senegalese) waarvan je weet dat je iets gemeenschappelijk hebt, heerlijk toch!

Gespannen afwachten op de komst van de Heilige in de luchthaven

Dan maar een dansje placeren...

Don Bosco komt aan in de luchthaven

Wie herkent deze rugzak nog?

En dan eindelijk het grote moment: Don Bosco werd in twee mensenrijen al zingend en dansend onthaald. Dan volgde er een toespraak van de bisschop. Ook het hoofd van de Salesianen in Bamako mocht “een woordeke placeren”. Al was Don Bosco nog wel even van ons en onze leerlingen verwijderd, we bleven geduldig wachten tot hij bij ons voorbij kwam. En wie er ook was, was Abbé Timothée. Hij heeft Don Bosco ook toegesproken. Na het ontvangst op de luchthaven werd Don Bosco in een vrachtwagen geladen, waarbij we (Don Bosco, de salesiaanse zusters en de salesiaanse broeders) in escorte naar de plaats reden waar we de eucharistie zouden vieren. Het was een mooie viering onder leiding van de bisschop, die wel meer dan twee uur duurde. Rond 20u15 kwamen we terug bij de zusters thuis aan in Niamana. Een snelle hap en dan nog (even) gaan checken of onze slogans en letters nog aan de muur en palen hingen van de polyvalente zaal. Hier zouden we vandaag Don Bosco in alle waardigheid ontvangen. Stof en wind hadden hier jammer genoeg anders over beslist. Wat ervoor zorgde dat we gisteren toch nog tot 22u30 hebben gewerkt om alles piekfijn in orde te hebben tegen vandaag. Nadien een welverdiende douche en dan in bed.

Priesters gaan Don Bosco voor bij het begin van de eucharistieviering

Aartsbisschop bewierookt de urne van Don Bosco

Donderdag 2 februari 2012. Don Bosco in Niamana. 6u20: wekker loopt af. 6u25: opstaan en Don Bosco T-shirt aandoen. 6u55: ontbijt. 7u15: aanwezigheidslijsten in de lerarenzaal klaarleggen en deuren op school openen. 7u25: 100 kindjes van het eerste leerjaar helpen om de Don Bosco T-shirt aan te doen. 7u30: kindjes van het eerste leerjaar begeleiden naar de polyvalente zaal. 7u40: kinderen warm maken voor de komst en foto’s nemen van het gebeuren. En dan was hij daar! Tussen twee rijen zingende kinderen werd Don Bosco ontvangen als een echte held. Hij werd vergezeld van een aantal mensen die met hem meereizen over de hele wereld. Ook de Malinese politie was, net zoals gisteren, van de partij. Ook kinderen van andere scholen in Niamana en buurtbewoners waren veelvuldig aan komen lopen om Don Bosco te begroeten.

Vervolgens werd Don Bosco door zuster Rosanna (de hoofdzuster) en zuster Carine (de directrice) voortgetrokken tot aan het podium van de polyvalente zaal. Een mooi moment en tekenend ook wel! Nadien werd Don Bosco toegesproken door Zr Rosanna. Enkele leerlingen brachten een gedicht voor Don Bosco naar voren en er werd gezongen, veel gezongen. Vervolgens kregen alle leerlingen en leerkrachten de kans om de urne te begroeten. Alweer een sterk moment. Ik werd langs alle kanten aangesproken om foto’s te nemen van hen met Don Bosco. Vele mensen beseften blijkbaar dat ze zoiets maar eenmaal in hun leven zouden meemaken. Omstreeks 10u werd Don Bosco door Zr Rosanna en Zr Carine, deze keer samen met enkele leerlingen, terug naar de vrachtwagen getrokken. Het afscheid was nabij, de reis ging verder naar Sikasso, een stad in Mali. En van daaruit zal hij de komende weken nog tientallen andere Afrikaanse landen aandoen. Don Bosco vertrok, maar bij ons ging het feest verder!

Leerlingen uit alle klassen kregen de kans om hun dans, poëzie, toneel, lied … naar voren te brengen! Fantastisch wat die allemaal verwezenlijkt hebben. Ik kan het hier moeilijk allemaal opnoemen; de foto’s geven een kleine indruk, van wat bij mij een grote vreugde heeft teweeg gebracht. Ook de leerlingen die ik en Sara hebben begeleid om ons theaterstuk tot een goed einde te brengen, zetten hun beste beentje voor. Ik was fier!

Met enige (grote) vertraging kregen de leerlingen klas per klas eten. Ondertussen werd de rest geanimeerd door muziek waarvoor een plaatselijke dj zorgde. Omstreeks 15u30 was er nog een voetbalmatch tussen de hogere jaren. De feestelijke dag werd afgesloten met een staaltje karate van hoge kwaliteit, waarbij één van onze leerkrachten (met zwarte gordel) het voortouw nam. Voor ons was het dan nog niet gedaan: opruimen geblazen. Rond 18u00 konden we dan eindelijk na enkele vermoeiende dagen (vooral de laatste twee) de sleutels in de directie leggen. En plots kwamen daar opeens de eerste tranen in Mali. Ik was even emotioneel en vooral ook fysiek uitgeblust. De laatste twee dagen waren zeer intens: het “ontmoeten” van Don Bosco, het zien van al de vreugde bij de kinderen, een zelfgeschreven theaterstuk dat warm wordt onthaald, de vele kippenvelmomenten. Maar ook het jezelf geven tot het uiterste voor de ander; je eigen mentale en fysieke grenzen opzoeken.

Het waren zeer intense, fijne dagen. Maar wat ben ik toch ook blij dat ik terug in het normale ritme kan duiken. Toen we terug in de foyer kwamen vroeg Josephine, een meisje van de foyer: "Vous êtez fatiguées? Même Sandra ne dit plus rien." Wat zou ze daarmee bedoelen? 

Nog even vertellen dat ik massa’s foto’s heb genomen, maar ach ja, het internet hier is echt niet mijn beste maatje. Wie weet geef ik wel een fotoreportage wanneer ik terug in ons Belgenlandje ben. Voor Jokri Dendermonde heb ik alleszins al wat mooie foto's in petto. Alvast bedankt voor de steun! Dankzij jullie had het feest toch dat tikkeltje meer.

Tot binnenkort!