Het is allemaal zeer snel gegaan, maar ik ben blij dat ik nog afscheid heb kunnen nemen van de belangrijkste mensen daar: leerlingen, leerkrachten, zusters, en mijn beste vrienden daar: Théo en zijn familie.
Maandag 2 april 2012: De situatie is zeer onzeker. Een staatsgreep werd gepleegd. Toeareg rebellen maken gebruik van het machtsvacuüm en veroveren steeds meer delen van noordelijk Mali. Ook islamitische fundamentalisten en leden van Al Qaida bevinden zich in het Noorden. Allen met hun eigen wensen, maar veeleer eisen. Wat zal er verder gebeuren? Niemand die hierop een klaar antwoord heeft. De hoofdzuster was die dag naar mij gekomen met de raad om bij het ereconsulaat inlichtingen in te winnen. Eerder die week hadden ze me al gebeld om te vragen of ik van plan was om te blijven. Ik voelde dus wel dat er iets niet juist was. Wanneer het ereconsulaat me zou aanraden om te vertrekken, wou de zuster ook dat ik vertrok, aangezien ze de verantwoordelijkheid niet wou nemen over iets wat niemand kan voorspellen. Diezelfde avond nog heb ik gebeld. De vrouw aan de telefoon vertelde me dat ze niemand verplichten om te vertrekken, maar dat ze het wel sterk aanraden. Uiteindelijk heb ik dan de knoop doorgehakt om te vertrekken. Dit was het beste, ook voor het thuisfront. De telefoon ten huize Van Belle – Bauwens kreeg namelijk niet veel ademruimte sinds de staatsgreep gepleegd werd.
Dinsdag ochtend ben ik samen met zuster Margo naar het kantoor van Brussels Airlines gereden om de datum van mijn vliegtuigticket te veranderen. Eerst dachten we nog niet te gaan, aangezien er geruchten waren dat er geen vliegtuigen meer afreisden naar Europa. Aangekomen in Bamako bleek dit toch niet het geval te zijn. Omdat niemand wist wat er zou gebeuren en of de grenzen zouden worden gesloten, nam ik de eerste vlucht. Die zou woensdag 4 april opstijgen om 19u plaatselijke tijd. Bij de terugkeer naar Niamana zijn we ook nog even bij Abbé Timothée langs geweest om afscheid te nemen. Dinsdagavond ben ik voor de laatste keer naar de eucharistieviering geweest. Aansluitend ben ik met een trekrugzak vol materiaal (chocolade, koeken, kledij, maandverband, zonnecrème, malariapillen …) die ik niet meer wou en kon meenemen naar Théo getrokken om daar afscheid te nemen. Ik kreeg er nog een heerlijk maal voorgeschoteld.
Woensdag ochtend kreeg ik tijdens het ochtendwoord een mooie bedanking van leerlingen, leerkrachten en directie. Ze bedankten met liederen, poëzie, tekst en gebed. Nadien had ik ook nog een woordje voorbereid. Op het einde kreeg ik nog een groot applaus van de 600 leerlingen. ’s Middags nam ik afscheid van de meisjes van de foyer. Ze kregen elk een klein cadeautje. Voor de zusters had ik een schriftje waarin ik voor elk een persoonlijk bedankingstekstje had geschreven. Ook kregen ze nog een icoon die mijn ouders gekocht hadden in de abdij van Dendermonde. Ze waren ermee in de wolken.
Om 15u30 was het tijd om te vertrekken. Samen met zuster Rosanna reed ik van het terrein. De leerlingen hadden ondertussen les en zwaaiden allemaal vanuit het raam. Dat was een mooi, maar ook wel pijnlijk moment. De vlucht was goed verlopen. Omstreeks 05u45 Belgische tijd landde ik op Belgische bodem. Daar stonden mijn ouders en Tom me op te wachten. Het was een blij weerzien.
Ondertussen zijn er al bijna twee weken voorbij. Na een paar dagen van euforie, kom ik in een werkelijkheid die niet zo vanzelfsprekend is: mijn leven terug richting geven, werk zoeken … Ik heb nog geregeld contact met de zusters, Théo, leerkrachten … Ze stellen het wel.
Ten slotte zou ik ook nog enkele mensen willen bedanken die voor, tijdens en na mijn verblijf in Mali een enorme steun zijn geweest en die het mogelijk maakten dat ik deze kans kon grijpen. Een kans waarbij ik veel heb geleerd.
- Zuster Marina, Zuster Lies, Sara en Katrien van Vides, die voor mij deze vrijwilligersplaats hebben gezocht en gezorgd hebben voor opleiding en opvolging.
- JOKRI Dendermonde voor hun mentale en financiële steun
- Parochie Opdorp, en in het bijzonder pastoor Bruyland
- Juf Griet voor het ter beschikking stellen van de kleuterschool
- De collega’s van mijn mama
- De zusters in Mali (Bernadette, Rosanna, Lydie, Jacqueline, Margo, Carine)
- Zuster Carolien en Zuster Lina uit Opwijk die me zijn komen bezoeken, en zuster Carina als contactpersoon
- Tom en zijn ouders
- Sara en Lode
- Tropisch instituut (Dr Van den Daele) en Dr Knop voor de medische begeleiding
- Alle buren, vrienden en kenissen die op de één of andere manier hun steun hebben verleend of aan me hebben gedacht
- En ten slotte mijn ouders,samen met Tom, mijn grootste steunen in moeilijke tijden.
Voor deze keer zijn het geen Malinese groeten meer, maar Belgische groeten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten