Het leven neemt onverwachte wendingen

Voor sommigen is dit misschien nog een verrassing, anderen hebben het al via via gehoord of nog anderen hebben me al echt gezien. Wat niemand kon voorspellen in september is toch werkelijkheid geworden. Ik heb mijn missie in Mali vroegtijdig moeten afsluiten op aanraden van het consulaat en de zustergemeenschap.

Het is allemaal zeer snel gegaan, maar ik ben blij dat ik nog afscheid heb kunnen nemen van de belangrijkste mensen daar: leerlingen, leerkrachten, zusters, en mijn beste vrienden daar: Théo en zijn familie.

Maandag 2 april 2012: De situatie is zeer onzeker. Een staatsgreep werd gepleegd. Toeareg rebellen maken gebruik van het machtsvacuüm en veroveren steeds meer delen van noordelijk Mali. Ook islamitische fundamentalisten en leden van Al Qaida bevinden zich in het Noorden. Allen met hun eigen wensen, maar veeleer eisen. Wat zal er verder gebeuren? Niemand die hierop een klaar antwoord heeft. De hoofdzuster was die dag naar mij gekomen met de raad om bij het ereconsulaat inlichtingen in te winnen. Eerder die week hadden ze me al gebeld om te vragen of ik van plan was om te blijven. Ik voelde dus wel dat er iets niet juist was. Wanneer het ereconsulaat me zou aanraden om te vertrekken, wou de zuster ook dat ik vertrok, aangezien ze de verantwoordelijkheid niet wou nemen over iets wat niemand kan voorspellen.  Diezelfde avond nog heb ik  gebeld. De vrouw aan de telefoon vertelde me dat ze niemand verplichten om te vertrekken, maar dat ze het wel sterk aanraden. Uiteindelijk heb ik dan de knoop doorgehakt om te vertrekken. Dit was het beste, ook voor het thuisfront. De telefoon ten huize Van Belle – Bauwens kreeg namelijk niet veel ademruimte sinds de staatsgreep gepleegd werd.

Dinsdag ochtend ben ik samen met zuster Margo naar het kantoor van Brussels Airlines gereden om de datum van mijn vliegtuigticket te veranderen. Eerst dachten we nog niet te gaan, aangezien er geruchten waren dat er geen vliegtuigen meer afreisden naar Europa.  Aangekomen in Bamako bleek dit toch niet het geval te zijn. Omdat niemand wist wat er zou gebeuren en of de grenzen zouden worden gesloten, nam ik de eerste vlucht. Die zou woensdag 4 april opstijgen om 19u plaatselijke tijd. Bij de terugkeer naar Niamana zijn we ook nog even bij Abbé Timothée langs geweest om afscheid te nemen. Dinsdagavond ben ik voor de laatste keer naar de eucharistieviering geweest. Aansluitend ben ik met een trekrugzak vol materiaal (chocolade, koeken, kledij, maandverband, zonnecrème, malariapillen …) die ik niet meer wou en kon meenemen naar Théo getrokken om daar afscheid te nemen. Ik kreeg er nog een heerlijk maal voorgeschoteld.

Woensdag ochtend kreeg ik tijdens het ochtendwoord een mooie bedanking van leerlingen, leerkrachten en directie. Ze bedankten met liederen, poëzie, tekst en gebed. Nadien had ik ook nog een woordje voorbereid. Op het einde kreeg ik nog een groot applaus van de 600 leerlingen. ’s Middags nam ik afscheid van de meisjes van de foyer. Ze kregen elk een klein cadeautje. Voor de zusters had ik een schriftje waarin ik voor elk een persoonlijk bedankingstekstje had geschreven. Ook kregen ze nog een icoon die mijn ouders gekocht hadden in de abdij van Dendermonde. Ze waren ermee in de wolken.

Om 15u30 was het tijd om te vertrekken. Samen met zuster Rosanna reed ik van het terrein. De leerlingen hadden ondertussen les en zwaaiden allemaal vanuit het raam. Dat was een mooi, maar ook wel pijnlijk moment. De vlucht was goed verlopen. Omstreeks 05u45 Belgische tijd landde ik op Belgische bodem.  Daar stonden mijn ouders en Tom me op te wachten. Het was een blij weerzien.

Ondertussen zijn er al bijna twee weken voorbij. Na een paar dagen van euforie, kom  ik in een werkelijkheid die niet zo vanzelfsprekend is: mijn leven terug richting geven, werk zoeken … Ik heb nog geregeld contact met de zusters, Théo, leerkrachten … Ze stellen het wel.

Ten slotte zou ik ook nog enkele mensen willen bedanken die voor, tijdens en na mijn verblijf in Mali een enorme steun zijn geweest en die het mogelijk maakten dat ik deze kans kon grijpen. Een kans waarbij ik veel heb geleerd.

-          Zuster Marina, Zuster Lies, Sara en Katrien van Vides, die voor mij deze vrijwilligersplaats hebben gezocht en gezorgd hebben voor opleiding en opvolging.

-          JOKRI Dendermonde voor hun mentale en financiële steun

-          Parochie Opdorp, en in het bijzonder pastoor Bruyland

-          Juf Griet voor het ter beschikking stellen van de kleuterschool

-          De collega’s van mijn mama

-          De zusters in Mali (Bernadette, Rosanna, Lydie, Jacqueline, Margo, Carine)

-          Zuster Carolien en Zuster Lina uit Opwijk die me zijn komen bezoeken, en zuster Carina als contactpersoon

-          Tom en zijn ouders

-          Sara en Lode

-          Tropisch instituut (Dr Van den Daele) en Dr Knop voor de medische begeleiding

-          Alle buren, vrienden en kenissen die op de één of andere manier hun steun hebben verleend of aan me hebben gedacht

-          En ten slotte mijn ouders,samen met Tom, mijn grootste steunen in moeilijke tijden.

Voor deze keer zijn het geen Malinese groeten meer, maar Belgische groeten!

Earth hours in Mali

Gisteren organiseerde WWF wereldwijd hun jaarlijkse campagne van Earth Hour. Voor diegenen die de campagne niet zouden kennen: iedereen wordt dan opgeroepen om wereldwijd de lichten een uurtje doven. Wij, hier in Mali hebben daarvoor zelfs geen campagne nodig. We hebben gewoon geen keuze. Vandaag net zoals de vijf of zes voorbije dagen is de elektriciteit namelijk uitgevallen. Maar deze keer was het wel extreem lang: van iets voor 8u deze ochtend tot 18u ’s avonds; meer dan 10 uur dus. Daarbij kwam dan nog eens dat het netwerk van Orange en Malitel het ook lieten afweten. Dit wil zeggen: meer dan 10 uur geen ventilatoren die voor verfrissing zorgen, meer dan 10 uur geen mogelijkheid om met de vaste computer te werken, meer dan 10 uur diepvriezer en koelkast die niet werken met risico op schiften van boter, yoghurt … en meer dan 10 uur geen mogelijkheid om water te koken met de waterkoker. Al is dit laatste misschien wel wat onbelangrijk. Alhoewel, een lekkere warme chocomelk bij het ontbijt kan, ondanks de temperatuur hier, wel smaken.

Over temperaturen gesproken. Mali warmt op: letterlijk en figuurlijk.

Ondertussen is het hier elke dag zo’n 43°C. Op bepaalde momenten voel ik mijn poriën letterlijk opentrekken. Gelukkig is er een ventilator, maar nog veel belangrijker een douche en fris, drinkbaar water (al hangt de frisheid natuurlijk nauw samen met de werking van de elektriciteit!). Ondanks de staatsgreep zit ik nog steeds in Mali. En neen dit is geen 1 aprilgrap! Het warmt op,  figuurlijk dan, en naar verluid stijgt de druk ook van buitenaf. Vandaag zou de “president” Sanogo een belangrijke toespraak houden. Gezien de elektriciteit zo lang uitgebleven is, heb ik er dus geen idee van of hij nu al op het scherm verschenen is. Wat ik wel weet, is dat de Toeareg rebellen ondertussen een nieuwe stad in handen hebben: Kidal. En ze zouden naar Timboektoe aan het trekken zijn. Onzekerheid troef dus.

De voorbije week was het paasvakantie, en die is nu op 1 april ook afgelopen. Ik ben vrij veel op stap geweest met Théo. Zo heb ik kunnen zien dat er in Mali van alledag nauwelijks iets van de staatsgreep te merken was na 27 maart, tenzij dan enkele manifestaties voor en tegen de staatsgreep in het centrum van de stad. Tussen 22 maart (dag van de staatsgreep) en 26 maart was er uitgaansverbod en ben ik dus ook niet buiten de vier muren van de school geweest. Het leven gaat hier terug zijn gewone gang: sotrama’s rijden, handelaars zijn druk bezig hun waren aan te prijzen… Voorlopig heb ik er geen enkel idee van hoe het hier zal evolueren: regeringsleiders van de buurlanden beraden zich, burgers nemen een standpunt in, Sanogo zal ook wel zijn mening hebben over de toekomst van dit land, een land dat volgens velen gebukt gaat onder een enorme corruptie.  Deze week nog werd bekend dat bij de huidige eerste minister zo’n 3 à 4 miljard CFA gevonden werd (tussen de 4,5 en de 6 miljoen euro). Ook zouden er vervalste stemmen met de eerste minister als presidentsverkozene gevonden zijn voor de verkiezingen die eind deze maand zouden plaats vinden. Kleine kanttekening: deze persoon is een goede vriend van ATT, de huidige president. Amadou Toumani Touré wou zich er waarschijnlijk van verzekeren dat zijn corrupt bewind door één van zijn companen werd voortgezet. De militairen hebben hier een stokje voor gestoken.

Deze week nog heb ik met een collega van op school een bezoek gebracht aan enkele van zijn studievrienden. Iemand vertelde me dat er zelfs niet meer wordt nagedacht over corruptie, het is hier de normaalste zaak van de wereld om net te doen wat je niet hoort te doen. Ook politieagenten werken dit mee in de hand door niet op te treden bij wets- en verkeersovertredingen. En wie zijn op lange termijn de grootste slachtoffers van dit gedrag? De gewone bevolking. Neem nu het voorbeeld van rijst. Dit heeft niet rechtstreeks iets met corruptie te maken, maar wel met oneerlijkheid ten opzichte van de eigen bevolking. Mali is een grote rijstproducent. Al de geproduceerde rijst wordt echter uitgevoerd en Mali zelf voert Aziatische rijst in, die nota bene veel duurder is dan hun eigen rijst, wat logisch is.  De ontginning van goud is een andere branche waar er nogal wat corrupt gedrag bij komt kijken. Het komt er altijd op neer dat de grote, sluwe vos wint en de kleine, hardwerkende mens verliest. Om nog een voorbeeld uit het dagelijks leven van Mali te citeren.  Donderdag ben ik met Theo naar een zeer arme familie geweest om zeep te brengen. Zij wonen met 8 in een onmenselijk, klein huis. Met huis bedoel ik dan een betonnen gebouw (schatting) van 4 bij 3 meter. Dit huisje staat op het terrein van een landeigenaar. De familie onderhoudt het  en kweekt er in het regenseizoen groenten, graan … op. Zelf krijgen ze 50% van de oogst, de andere 50% wordt verkocht waarbij de arme familie geen enkel aandeel in winst heeft.

Vandaag was het Palmzondag. Dit heb ik gevierd met een eucharistieviering bij de zusters. Van aan de kapel zijn we met iets wat op palmbladen moest lijken in processie naar de polyvalente zaal gegaan om aldaar de Goede Week in te zetten. Gisteren zijn zuster Margo en zuster Lucy uit Ivoorkust teruggekomen. Ze zaten slechts me tien in het vliegtuig.  “Enkel de moedigen die naar Bamako gaan!”, zo sprak één van de personeelsleden van de vliegtuigmaatschappij. Morgen gaat zuster Lucy met een bus naar San. Van daaruit zullen de zusters van Touba haar met de auto komen halen, zodat zij haar missie in Touba weer kan verder zetten. Momenteel zit ik terug met heel mijn hebben en houden in mijn kamer in de foyer. De meisjes zijn allemaal terug op post om morgen het derde en laatste trimester van het schooljaar aan te vatten. Benieuwd of de “compositions” morgen al zullen worden verder gezet.

Jullie zien het. Staatsgreep of niet: het leven gaat door.

Malinese groet!