L'essentiel dans la vie, c'est l'amitié!

De week van Don Bosco is goed, maar vermoeiend verlopen. Gisteren hebben we met het organisatiecomité nog een korte evaluatievergadering gehad, waarop we de positieve en negatieve punten besproken hebben. Gezien al het werk op het secretariaat concentratie vereiste en mijn hoofd niet echt wakker was, kreeg ik vrijdagvoormiddag van vorige week, gelukkig rust van de directrice. In de namiddag gaf ik zoals elke vrijdagnamiddag informaticales. ’s Avonds zijn ik, Sara en Théo op de apéro geweest bij Celine, een Franse die hier in Mali verblijft en waar ik eerder al eens op bezoek was geweest met Théo. Het deed me terugdenken aan mijn erasmustijd. We ontmoetten er ook een Canadese, een Malinees, een Tunesiër, en nog twee andere Françaises uit Lourdes. Omstreeks 1u15 wouden we terug naar huis keren, maar dat was buiten de geboorte van de profeet Mohammed gerekend. Dit zouden we kunnen vergelijken met de geboorte van Jezus bij de Christenen. Onderweg kwamen we een immense massa volk tegen, die terugkwamen van het voetbalstadion, waar ze zijn geboorte hadden gevierd. Net zoals op de wereldjongerendagen. Een taxi nemen, was geen probleem. Met de taxi door de meute geraken, dat was een ander paar mouwen. Uiteindelijk waren we omstreeks 2u30 thuis.

De volgende morgen vroeg uit de veren om de kinderen van het 5^de en 6^de leerjaar bijles schrijven en lezen te geven. Ze maken vorderingen, al gaat het traag en moet ik me tevreden stellen met kleine dingen, ook beseffende dat ze de helft tegen volgende week al zullen vergeten zijn. Diezelfde dag ontvingen de zusters de katholieke gemeenschap voor een driejaarlijkse vergadering. Nadien was er een gezamenlijk maal met alle verantwoordelijken die aanwezig waren: groenten, kip, frietjes, ajuinsaus, brood, frisdrank, bier … en als dessert mangocake  en fruit. De smaakpapillen werden verwend!

Zondag werd de eucharistieviering in de kapel van de zusters voorgegaan door de curée van Badalabougou, een gehucht iets verderop. Wat me wel iedere keer opvalt, is dat er in vergelijking met mijn parochie in België, heel veel kinderen en jeugd aanwezig zijn. De priester vertelde ons in de homilie het volgende: l’essentiel c’est d’être ici les dimanches. Etre ailleurs, ce n’est pas l’essentiel. Pour vous, les enfants, l’essentiel c’est d’aller à la cathechèse pour pouvoir bien vous préparer à la confirmation et enfin pouvoir devenir mari et femme.’ In de namiddag maakten ik en Sara een klein wandelingetje in Niamana en hielden halt in de herberg SewЄse. Aan de inkom van de herberg/bar kwamen meermaals armen water scheppen met een beker die aan een waterkruik bevestigd was. Een eenvoudige, maar mooie daad. Iets wat je bij ons nog niet direct ziet: een café voorziet armen belangeloos van (drinkbaar) water. Bij onze tocht huiswaarts was het duidelijk dat Mali aan zet was voor een voetbalwedstrijdje in de ‘Coupe d’Afrique des Nations’. Meermaals zagen we 40 mannen of meer rond een klein tv-tje verzameld, allen gefascineerd door een bal en 22 spelers die erachter hollen. En scoren deden ze. Ondertussen verloren ze wel in de halve finale van Ivoorkust. Morgen kunnen de Malinezen nog brons behalen als ze tegen Ghana winnen (voor zover ik het hier een beetje kan volgen zonder tv).

De koude heeft maar even geduurd. En net wanneer ik dacht dat het droogseizoen van start zou gaan, kwam er maandag weer een koude over het Malinese land.  Maandagochtend kon je Niamana beschrijven als een dorp dat ondergedompeld was in een enorme mist/stoflaag; de zon die voelbaar aanwezig was, kreeg geen enkele kans om door te breken. Diezelfde avond is het vrij hevig beginnen waaien en vielen er zelfs enkele regendruppels. Zelfs met warme wintersokken omhuld werden mijn voeten even getransformeerd in ijspegels. Al moet ik natuurlijk niet overdrijven: de koude heeft slechts een drie- à viertal dagen geduurd en is uiteraard niets in vergelijking met de koude bij jullie in België!

06 februari 2012: Niamana gehuld in mist en stof
Koud, koud, koud...

Met zulke koud dagen zoeken we warmte op bij elkaar

Dinsdag gaf ik een test informatica. Vorige week had ik hen verteld, dat ik wou dat iedereen minstens 10 op 20 behaalde. Maandagavond vertelde Rachelle van de foyer me het volgende:  « Je vais tenir ta promesse, ce que tu veux, avoir au moins 10 sur 20. » En ja hoor, zij had een mooie 14,5 op 20. Maar niet iedereen heeft jammergenoeg ‘gehoorzaamd’ ; er waren weer mooie buizen.

Ze zeggen wel eens dat je dankzij anderen jezelf beter leert kennen. Zelfs als je het misschien al wist, zie je het nog eens bevestigd door anderen. En hoe je het nu draait of keert; vroeg of laat hebben we allemaal wel eens bevestiging nodig. Wel, deze week kon ik hierover meespreken. Dinsdag stonden we met Gabriël, onze kok, af te wassen. Op een gegeven moment had ik een woordspeling gemaakt op de naam Saran (ça rend malade) en op de naam Sara (ça racourci). Op die moment was het echt een grappig gegeven, waarop Gabriël zei: “Tu fais rire les gens, toi!” Hoewel ik me er soms niet bewust van ben en het vaak ook niet rechtstreeks de bedoeling is, doet het wel deugd te weten dat ik mensen aan het lachen breng. Woensdag dan. Ik zat in het secretariaat: de directrice, sœur Carine spreekt me op de volgende manier aan :  “Ok, Sandra, je dois partir en ville pour un moment. La secrétaire n’est pas là, donc à partir de maintenant, jusqu’à mon retour tu es secrétaire, directrice, volontaire … tu es tout. J’ai confiance en toi !” Anderen geven me (zelf)vertrouwen, omdat ze op me kunnen vertrouwen : geven en nemen heet zoiets dan. En tenslotte, gisteren, donderdag. Marie-Pascale, lerares van het 2^de jaar B vertelde me die ochtend dat ik altijd vrolijk ben, nooit een nors gezicht. Ik hou van zulke mensen vertelde ze me. De dag kon weer goed van start gaan.

Woensdag heb ik nog twee kaartjes via de Malinese post toegekregen. Verheugd! Dankjewel Heidi en Valerie. Ondertussen staat de teller op 4 (3 Belgische kaartjes/brieven en 1 uit Frankrijk). Dankjewel Valerie en Heidi voor de kerstkaartjes!

Gisteren heb ik voor het eerst sinds mijn verblijf in Mali een thermometer onder ogen gezien. Om 08u15 was het hier (al) 22°C. Nooit gedacht dat ik 22°C zo koud zou vinden, want ik had mijn trui nog aan. Misschien maar goed ook, met het oog op het droogseizoen, waar de temperaturen zoals gezegd rond de 40°C zullen schommelen.

Gisterenavond waren we nogmaals uitgenodigd bij Celine. Ze gaf haar afscheidsfeestje, omdat ze deze ochtend richting Congo verhuisde. We hebben goed gelachen, gegeten en gedronken. Eens even weg uit de alledaagse sleur. Ook vandaag was het fijn. Het was vrijaf, gezien het deze keer de doop was van de profeet Mohammed. En wat te doen op een vrije vrijdag? Lang uitslapen (tot 8u15), eten, koekjes maken met zr Margo, eten, siesta, en tenslotte afspraak met enkele leerkrachten. Omstreeks 15u30 spraken we af met Abdrahamane aan de schoolpoort. Hij bracht ons te voet  naar het huis van Gilbert. Daar aangekomen kregen we een warm onthaal met thee. Verder aten we noix d’arachide (pindanootjes) en dronken we een frisdrankje. Om 16u reden we met de moto naar de herberg SewЄse, waar we ondertussen al vriend aan huis zijn. Het was er gezellig: met een pintje of drie en een gemoedelijke babbel werd het al snel 20u. Alle onderwerpen kwamen aan bod: van leerlingen op school, naar (Malinese) politiek, over naar voetbal, mijn aanstormend bezoek, het feest van Don Bosco, België en zijn Belgische bieren, het leven, de dood … en af en toe ook wat grappen tussendoor. Ook kregen we even het gezelschap van ‘de kolonel’, blijkbaar iemand werkzaam hier in het leger in Mali, die ook al in Brussel, Aachen, Kiev … is geweest. Een wijze man, waar ik wel wat van heb opgestoken. Hij had het onder andere of de waarden in het leven. Voor hem was vriendschap nog altijd primerend, boven al het materiële. Hij ging zelfs zo ver dat het materiële zelfs niets ter zake deed. Ik verschoot van zijn uitspraak, en dat van een kolonel, een man van het leger, een ‘vechtersbaas’. Vriendschap heb ik deze avond wel goed gevoeld!

Zo, dit was mijn laatste blogbericht, vooraleer Tom naar hier komt. Wat een blij weerzien zal dat zijn! Zondag zit ik ook in de helft van mijn verblijf hier, ’t gaat toch snel!

(Ver)warme(nde) groetjes.

Tranen van emotie en vermoeidheid

Woensdag 1 februari 2012. De grote dag voor mij, voor de Salesiaanse zusters en voor de christelijke gemeenschap hier in Mali. Speciaal voor deze dag had ik mijn pagne aangedaan die ik bij mijn aankomst hier van de zusters had gekregen. ’s Morgens op school voelde ik me bekeken langs alle kanten en gegniffel hier en daar; een blanke in Afrikaanse kledij, iets wat zeer uitzonderlijk is of nog nooit eerder gezien werd. Ik kreeg positieve commentaren, wat wel fijn was: “Waauw Sandra, je bent echt mooi, nu ben je een echte Malinese geworden.” De dag kondigde zich met deze complimentjes goed aan!

De leerlingen kregen les tot 10u. Nadien werd er gerepeteerd om het ontvangst van Don Bosco op onze school vandaag zo vlekkeloos mogelijk te laten verlopen. Nadien een snelle hap en omstreeks 13u hop naar de luchthaven. Ik en Sara met 3 andere zusters in de auto, de andere zusters en leerkrachten met een 60tal leerlingen in de sotrama. De aankomst van Don Bosco op de luchthaven liet zoals verwacht met enige vertraging op zich wachten. Maar zoals het de meeste Afrikanen betaamt: tam tam, dansbenen en zangstem bovenhalen en de dode tijd werd al snel zeer levendig opgevuld. Op de luchthaven waren we zo te zien niet alleen. Andere Christenen van de christelijke gemeenschap in Bamako waren ook afgezakt om de Heilige te komen ontvangen, en daarnaast nog een delegatie uit Guinee en Senegal. Opeens merkte ik een rugzak op die ik vorige zomer wel meermaals ben tegengekomen; de rugzak van de wereldjongerendagen te Madrid. Wat een toeval! Ik was blij verrast. En zoals iedereen op de WJD tegen iedereen spreekt, ook al heb je elkaar nog nooit eerder gezien, zette ik deze traditie verder. Een babbel slaan met een wildvreemde (in dit geval Senegalese) waarvan je weet dat je iets gemeenschappelijk hebt, heerlijk toch!

Gespannen afwachten op de komst van de Heilige in de luchthaven

Dan maar een dansje placeren...

Don Bosco komt aan in de luchthaven

Wie herkent deze rugzak nog?

En dan eindelijk het grote moment: Don Bosco werd in twee mensenrijen al zingend en dansend onthaald. Dan volgde er een toespraak van de bisschop. Ook het hoofd van de Salesianen in Bamako mocht “een woordeke placeren”. Al was Don Bosco nog wel even van ons en onze leerlingen verwijderd, we bleven geduldig wachten tot hij bij ons voorbij kwam. En wie er ook was, was Abbé Timothée. Hij heeft Don Bosco ook toegesproken. Na het ontvangst op de luchthaven werd Don Bosco in een vrachtwagen geladen, waarbij we (Don Bosco, de salesiaanse zusters en de salesiaanse broeders) in escorte naar de plaats reden waar we de eucharistie zouden vieren. Het was een mooie viering onder leiding van de bisschop, die wel meer dan twee uur duurde. Rond 20u15 kwamen we terug bij de zusters thuis aan in Niamana. Een snelle hap en dan nog (even) gaan checken of onze slogans en letters nog aan de muur en palen hingen van de polyvalente zaal. Hier zouden we vandaag Don Bosco in alle waardigheid ontvangen. Stof en wind hadden hier jammer genoeg anders over beslist. Wat ervoor zorgde dat we gisteren toch nog tot 22u30 hebben gewerkt om alles piekfijn in orde te hebben tegen vandaag. Nadien een welverdiende douche en dan in bed.

Priesters gaan Don Bosco voor bij het begin van de eucharistieviering

Aartsbisschop bewierookt de urne van Don Bosco

Donderdag 2 februari 2012. Don Bosco in Niamana. 6u20: wekker loopt af. 6u25: opstaan en Don Bosco T-shirt aandoen. 6u55: ontbijt. 7u15: aanwezigheidslijsten in de lerarenzaal klaarleggen en deuren op school openen. 7u25: 100 kindjes van het eerste leerjaar helpen om de Don Bosco T-shirt aan te doen. 7u30: kindjes van het eerste leerjaar begeleiden naar de polyvalente zaal. 7u40: kinderen warm maken voor de komst en foto’s nemen van het gebeuren. En dan was hij daar! Tussen twee rijen zingende kinderen werd Don Bosco ontvangen als een echte held. Hij werd vergezeld van een aantal mensen die met hem meereizen over de hele wereld. Ook de Malinese politie was, net zoals gisteren, van de partij. Ook kinderen van andere scholen in Niamana en buurtbewoners waren veelvuldig aan komen lopen om Don Bosco te begroeten.

Vervolgens werd Don Bosco door zuster Rosanna (de hoofdzuster) en zuster Carine (de directrice) voortgetrokken tot aan het podium van de polyvalente zaal. Een mooi moment en tekenend ook wel! Nadien werd Don Bosco toegesproken door Zr Rosanna. Enkele leerlingen brachten een gedicht voor Don Bosco naar voren en er werd gezongen, veel gezongen. Vervolgens kregen alle leerlingen en leerkrachten de kans om de urne te begroeten. Alweer een sterk moment. Ik werd langs alle kanten aangesproken om foto’s te nemen van hen met Don Bosco. Vele mensen beseften blijkbaar dat ze zoiets maar eenmaal in hun leven zouden meemaken. Omstreeks 10u werd Don Bosco door Zr Rosanna en Zr Carine, deze keer samen met enkele leerlingen, terug naar de vrachtwagen getrokken. Het afscheid was nabij, de reis ging verder naar Sikasso, een stad in Mali. En van daaruit zal hij de komende weken nog tientallen andere Afrikaanse landen aandoen. Don Bosco vertrok, maar bij ons ging het feest verder!

Leerlingen uit alle klassen kregen de kans om hun dans, poëzie, toneel, lied … naar voren te brengen! Fantastisch wat die allemaal verwezenlijkt hebben. Ik kan het hier moeilijk allemaal opnoemen; de foto’s geven een kleine indruk, van wat bij mij een grote vreugde heeft teweeg gebracht. Ook de leerlingen die ik en Sara hebben begeleid om ons theaterstuk tot een goed einde te brengen, zetten hun beste beentje voor. Ik was fier!

Met enige (grote) vertraging kregen de leerlingen klas per klas eten. Ondertussen werd de rest geanimeerd door muziek waarvoor een plaatselijke dj zorgde. Omstreeks 15u30 was er nog een voetbalmatch tussen de hogere jaren. De feestelijke dag werd afgesloten met een staaltje karate van hoge kwaliteit, waarbij één van onze leerkrachten (met zwarte gordel) het voortouw nam. Voor ons was het dan nog niet gedaan: opruimen geblazen. Rond 18u00 konden we dan eindelijk na enkele vermoeiende dagen (vooral de laatste twee) de sleutels in de directie leggen. En plots kwamen daar opeens de eerste tranen in Mali. Ik was even emotioneel en vooral ook fysiek uitgeblust. De laatste twee dagen waren zeer intens: het “ontmoeten” van Don Bosco, het zien van al de vreugde bij de kinderen, een zelfgeschreven theaterstuk dat warm wordt onthaald, de vele kippenvelmomenten. Maar ook het jezelf geven tot het uiterste voor de ander; je eigen mentale en fysieke grenzen opzoeken.

Het waren zeer intense, fijne dagen. Maar wat ben ik toch ook blij dat ik terug in het normale ritme kan duiken. Toen we terug in de foyer kwamen vroeg Josephine, een meisje van de foyer: "Vous êtez fatiguées? Même Sandra ne dit plus rien." Wat zou ze daarmee bedoelen? 

Nog even vertellen dat ik massa’s foto’s heb genomen, maar ach ja, het internet hier is echt niet mijn beste maatje. Wie weet geef ik wel een fotoreportage wanneer ik terug in ons Belgenlandje ben. Voor Jokri Dendermonde heb ik alleszins al wat mooie foto's in petto. Alvast bedankt voor de steun! Dankzij jullie had het feest toch dat tikkeltje meer.

Tot binnenkort!